|
HYRJE
NË RAPORTIN E DEPARTAMENTIT TË SHTETIT TE SH.B.A.
MBI TRAFIKIMIN E PERSONAVE
PËR VITIN 2002
Gjatë vitit të kaluar, të paktën 700,000 dhe
ndoshta deri edhe katër milionë burra, gra e fëmijë
në mbarë botën u blenë, shitën, transportuan
dhe u mbajtën kundër vullnetit të tyre në kushte
të ngjashme me skllavërinë. Në këtë
formë moderne të skllavërisë, të njohur
si “trafikimi i personave,” trafikantët përdorin
kërcënimet, poshtërimet dhe dhunën për
t’i detyruar viktimat të angazhohen në akte seksuale
apo të punojnë në kushte të krahasueshme me
skllavërinë për përfitime financiare për
trafikantët. Gratë, fëmijët dhe burrat trafikohen
në tregtinë ndërkombëtare të seksit për
qëllime të prostitucionit, turizmit të seksit dhe
shërbimeve të tjera tregtare seksuale si dhe në situata
pune të detyruar në punishte shfrytëzimi, kantiere
ndërtimi dhe bujqësi. Praktika mund të marrë
edhe forma të tjera, përfshi rrëmbimin e fëmijëve
dhe rekrutimin e tyre në forca qeveritare apo ushtri rebele,
shitjen e grave e fëmijëve si shërbëtorë-skllevër
në shtëpira, si dhe përdorimin e fëmijëve
si lypës rrugësh dhe argatë krahu.
Trafikantët shpesh i lëvizin viktimat prej komuniteteve
të tyre për në zona të tjera – brenda
vendeve të tyre apo në vende të huaja – ku
viktima është e izoluar dhe mund të mos jetë
në gjendje të flasë gjuhën apo të mos njohë
kulturën. Në shumë raste, viktimat nuk kanë
dokumente imigracioni ose kanë dokumente false të ofruara
nga trafikantët. Ç’është më e rëndësishme,
viktimat humbin rrjetin e tyre të mbështetjes tek familjet
dhe miqtë, duke u bërë kështu më të
prekshëm ndaj kërkesave e kërcënimeve të
trafikantëve. Viktimat mund të ekspozohen gjithashtu edhe
ndaj një game shqetësimesh shëndetësore, përfshi
dhunën shtëpiake, alkoolizmin, problemet psikologjike,
HIV/SIDA dhe sëmundje të tjera seksualisht të transmetueshme.
Viktimat në këto situata nuk dinë si të arratisen
nga dhuna apo se ku të shkojnë për ndihmë. Viktimat
mund të vendosin të mos u drejtohen autoriteteve nga frika
se mos burgosen apo të kthehen mbrapsht, veçanërisht
ngaqë qeveritë e disa vendeve i trajtojnë viktimat
si kriminelë. Në vende të tjera, nuk ekziston mbrojtje
për viktimat që dalin përpara për të ndihmuar
ndjekjen penale të trafikantëve.
Trafikantët rekrutojnë dhe gjejnë viktima të
mundshme në një numër mënyrash. Trafikantët
nxjerrin reklama në gazetat vendase për vende pune me
paga të larta në qytete tërheqëse. Ata përdorin
gjithashtu edhe agjencitë mashtruese të punësimit,
udhëtimit, modelimit dhe shkesisë për të joshur
burrat e gratë jodyshues brenda rrjeteve të trafikimit.
Në fshatrat lokale, një trafikat mund të pozojë
si një “mik i një miku,” të takohet me
familjet dhe të bindë prindërit se fëmijët
e tyre do të jenë më të sigurtë dhe se
“miku” do të kujdeset më mirë për
ta. Trafikantët shpesh i mashtrojnë prindërit e i
bëjnë të besojnë se fëmijëve të
tyre do t’u mësohet një zanat i dobishëm –
por fëmijët përfundojnë në dyqane të
vogla, në ferma apo si shërbëtorë-skllevër
shtëpish. Trafikantët gjithashtu u premtojnë prindërve
se do martohen me vajzat e tyre – por vajzat detyrohen të
futen në prostitucion. Në disa situata të dhunshme,
trafikantët mund t’i rrëmbejnë viktimat.
Shkaqet e Trafikimit
Mungesa e stabilitetit ekonomik dhe politik rrit shumë gjasat
që një vend të bëhet burim i viktimave të
trafikimit. Në vendet me papunësi kronike, varfëri
të përhapur gjerësisht dhe mungesë të shanseve
ekonomike, trafikantët përdorin premtimet për paga
të larta dhe kushte të mira në vende të huaja
për t’i joshur njerëzit në rrjetet e tyre.
Viktimat, të cilët duan një jetë më të
mirë për vete dhe familjet e tyre, binden lehtësisht
nga premtimet e trafikantëve. Trazirat civile, konfliktet e
brendshme të armatosura dhe fatkeqësitë natyrore
destabilizojnë dhe zhvendosin popullsi dhe, për rrjedhojë,
rrisin prekshmërinë e tyre nga shfrytëzimi dhe abuzimi.
Në disa vende, praktikat sociale dhe kulturore kontribuojnë
në trafikim. Për shembull, statusi i ulët i grave
e vajzave në disa shoqëri kontributon në industrinë
në rritje të trafikimit duke mos i vlerësuar jetët
e tyre aq shumë sa të popullsisë mashkullore. Në
shoqëri të tjera, praktika e të besuarit të
fëmijëve të varfër tek miq apo të afërm
më të pasur mund të çojë në situata
abuzive dhe shfrytëzuese.
Në shumë vende destinacioni, shfrytëzimi seksual
tregtar dhe kërkesat për punë të lirë janë
rritur gjatë disa dhjetëvjeçarëve të
fundit. Shumë trafikantë që janë pjesë
e rrjeteve kriminale të përfshira në krime të
tjera ndërkombëtare kanë kuptuar se mund të
fitojnë shumë duke furnizuar njerëz për t’i
përmbushur këto kërkesa. Trafikimi nuk kërkon
një investim të madh kapitali dhe shpesh ka pak risk zbulimi
prej zbatuesve të ligjit. Gjithashtu, viktimat e trafikimit,
ndryshe nga drogat, mund të rishiten dhe të përdoren
në mënyrë të përsëritur nga trafikantët.
Në disa vende, korrupsioni kontribuon në problemin e trafikimit,
ku zyrtarët vendas ose janë të përfshirë
në trafikim, ose bëjnë një sy qorr.
Viktimat e trafikimit shpesh sillen përmes “vendesh tranzit”
nga një vend burimi në një vend destinacioni. Trafikantët
mund të përdorin dokumente false për ta bërë
këtë. Kontrollet e dobëta të kufirit dhe korrupsioni
i zyrtarëve të migracionit mund të lehtësojnë
më tej tranzitimin e viktimave.
Shtrirja
Duke pasur parasysh natyrën e trafikimit dhe fytyrën e
tij shpesh të fshehur, është jashtëzakonisht
e vështirë të zhvillohen statistika të sakta
mbi gjerësinë e problemit. Sipas një vlerësimi
të Qeverisë së Sh.B.A. të bazuar mbi të
dhëna të vitit 1997, 700,000 vetë, kryesisht gra
e fëmijë, trafikohen nëpër kufijtë kombëtarë
në mbarë botën çdo vit. Vlerësime të
tjera globale për numrin e viktimave të trafikuara çdo
vit variojnë nga afërsisht një deri në katër
millionë. Sipas një vlerësimi të vitit 1997
nga Organizata Ndërkombëtare për Migrimin, numri
i viktimave të trafikuara brenda dhe nëpër kufijtë
kombëtarë është katër millionë. Shtetet
e Bashkuara janë kryesisht një vend tranzitimi dhe destinacioni
për trafikimin e personave. Sipas një vlerësimi të
vitit 1997, afro 50,000 gra dhe fëmijë trafikohen çdo
vit për shfrytëzim seksual në Shtetet e Bashkuara.
Akti i vitit 2000 për Mbrojtjen e Viktimave të Trafikimit
Në Tetor 2000, Akti për Mbrojtjen e Viktimave të
Trafikimit (Ndarja A e Ligjit Publik 106-386) (“Akti”)
u ratifikua për të luftuar trafikimin, për të
siguruar ndëshkimin e drejtë dhe të efektshëm
të trafikantëve dhe për të mbrojtur viktimat.
Akti përfshiu krime të reja, forcoi ndëshkimet penale
ekzistuese, siguroi mbrojtje të reja për viktimat e trafikimit
dhe vuri në dispozicion përfitime dhe shërbime të
caktuara për viktimat e formave të ashpra të trafikimit.
Me anë të kësaj përqasjeje të gjithanshme
ndaj problemit, Akti krijoi mandate të rendësishme për
një sere agjencish të qeverisë federale, përfshi
Departamentin e Shtetit, Drejtësisë, Punës, Shëndetit
dhe Shërbimeve Njerëzore si dhe Agjencinë e Sh.B.A.
për Zhvillimin Ndërkombëtar. Një prej përgjegjësive
të Departamentit të Shtetit është paraqitja
e përvitshme para Kongresit e një raport mbi statusin
e formave të ashpra të trafikimit të personave; ky
raport është i dyti. Përkufizimi nga Akti për
“format e ashpra të trafikimit të personave”
është më poshtë, ashtu si dhe përkufizimet
e termave të tjera që janë elementë të
atij përkufizimi. Për qëllimet e këtij raporti,
termi “trafikim” i referohet “formave të
ashpra të trafikimit të personave” sipas përkufizimit
në Akt.
Përkufizimi i “Formave të Ashpra të Trafikimit
të Personave”
Akti e përkufizon “formën e ashpër të
trafikimit të personave” si
(a) trafikim seksi në të cilin një akt seksual për
tregëti kryhet me forcë, mashtrim, apo detyrim, ose në
të cilin personi i detyruar të kryejë një akt
të tillë nuk ka mbushur 18 vjeç; ose (b) rekrutimi,
strehimi, transportimi, sigurimi, apo marrja e një personi
për punë apo shërbime, me anë të përdorimit
të forcës, mashtrimit apo detyrimit për qëllim
nënshtrimin për robëri, punë argati, shtrëngim
nëpërmjet borxheve apo skllavërisë së pavullnetshme.
Përkufizim i Termave të Përdorur në Termin “Forma
të Ashpra të Trafikimit të Personave”:
“Trafikim seksi” do të thotë rekrutimi, strehimi,
transportimi, sigurimi, apo marrja e një personi për qëllim
të një akti seksual për tregëti.
“Akt seksual për tregëti” do të thotë
çfarëdo akti seksual për të cilin diçka
me vlerë i jepet një personi apo merret prej një
personi.
“Robëri e pavullnetshme” përfshin kushtet
e një robërie të sjellë me anë të
(A) çfarëdo skeme, plani apo modeli që synon ta
bëjë një person të besojë se, nëse
personi nuk hyn apo nuk vazhdon të qëndrojë në
kushte të tilla, atëhere ai person ose një person
tjetër do të vuante dëm serioz ose shtrëngim
fizik; ose (B) abuzimit apo kërcënimi për abuzim
të procesit ligjor.
“Shtrëngim nëpërmjet borxhit” do të
thotë statusi apo kushtet e një borxhliu që lindin
nga një premtim i borxhliut për shërbimet e veta
apo të një personi tjetër nën kontrollin e tij/saj
si garanci për borxhin, nëse vlera e atyre shërbimeve
sipas një vlerësimi të arsyeshëm nuk aplikohet
ndaj likuidimit të borxhit apo nëse kohëzgjatja dhe
natyra e atyre shërbimeve nuk kufizohen dhe përkufizohen
respektivisht.
“Shtrëngim” do të thotë (A) kërcënimet
për dëm serioz apo kufizim fizik kundër cilitdo personi;
(B) çfarëdo skeme, plani apo modeli që synon ta
bëjë një person të besojë se refuzimi për
të kryer një akt do të çonte në dëmtim
serioz apo kufizim fizik ndaj cilitdo personi; ose (C) abuzimi apo
kërcënimi për abuzim të procesit ligjor.
Përpjekjet e Shteteve të Bashkuara
Qeveria e Shteteve të Bashkuara e dënon trafikimin e personave
dhe mbetet e përkushtuar vendosmërisht për ta luftuar
këtë murtajë dhe për të mbrojtur viktimat
që bien pre e trafikantëve. Qeveria e Sh.B.A. ka ndërmarrë
një sërë hapash për të përforcuar
përpjekjet e saj për të monitoruar dhe luftuar trafikimin,
përfshi dhe hartimin e përvitshëm të këtij
raporti.
Pas Aktit, Presidenti Bush ngriti Task Forcën Ndër-Agjencish
të Presidentit për të Monitoruar dhe Luftuar Trafikimin
e Personave. Kjo Task Forcë drejtohet nga Sekretari i Shtetit
dhe përbëhet nga Prokurori i Përgjithshëm, Sekretari
i Punës, Sekretari i Shëndetësisë dhe Shërbimeve
Njerëzore, Drejtori i Agjencisë Qëndrore të
Zbulimit, Drejtori i Zyrës së Menaxhimit dhe Buxhetit,
si dhe nga Administratori i Agjencisë së Sh.B.A. për
Zhvillimin Ndërkombëtar. Përgjegjësitë
e Task Forcës përfshijnë bashkërendimin e zbatimit
të Aktit si dhe ndihmën për Sekretarin e Shtetit
në përgatitjen e këtij raporti. Task Forca mbajti
mbledhjen e vet të pare, të kryesuar nga Sekretari Pauell,
në Shkurt 2002.
Sipas autorizimit nga Akti, Departamenti i Shtetit ngriti Zyrën
për Monitorimin dhe Luftën kundër Trafikimit të
Personave në Tetor 2001. Zyra e Trafikimit udhëheq zhvillimin
dhe zbatimin e angazhimit tone ndërkombëtar mbi trafikimin
e personave dhe ofron asistencë për Task Forcën.
Ajo gjithashtu përgatit raporte dhe analiza mbi trafikimin,
bashkërendon programe ndërkombëtare për të
parandaluar trafikimin dhe për të ndihmuar viktimat dhe
kryen përhapje informacioni me organizatat jo-qeveritare (OJQ)
dhe organizata ndërkombëtare. Gjithashtu, agjenci të
tjera të përfaqësuara në Task Forcë ofrojnë
hollësi për Zyrën e Trafikimit me qëllim që
të forcohet bashkërendimi midis agjencive dhe për
të ndihmuar veprimtaritë e Task Forcës. Më shumë
informacion mbi Zyrën e Trafikimit mund të gjendet në
faqen e saj në internet <www.state.gov/g/tip>.
Përpjekjet e Zyrës së Trafikimit drejtohen nga një
mandat legjislativ për të luftuar dhe çrrënjosur
trafikimin njerëzor. Duke pasur parasysh shtrirjen dhe urgjencën
e kësaj detyre, përparësitë e Zyrës së
Trafikimit janë:
• Të ndihmojë vendet për eliminimin e trafikimit;
• Të promovojë bashkëpunim rajonal dhe dypalësh
për çrrënjosjen e trafikimit; dhe
• Të mbështesë ofruesit e shërbimeve dhe
OJQ-të në përpjekjet e tyre për parandalimin
e trafikimit dhe mbrojtjen e viktimave.
Departamenti i Shtetit ka ndërmarrë hapa të shumta
për të ndërtuar dhe zbatuar një strategji të
gjithanshme për të luftuar trafikimin në mbarë
botën gjatë vitit të fundit. Departamenti i Shtetit
po ndihmon bashkërendimin e politikës dhe programeve anti-trafik
midis agjencive federale, organizatave ndërkombëtare,
qeverive të huaja dhe OJQ-ve në mbarë botën.
Ky raport, i cili trajton 89 vende që u pane se kishin një
numër të konsiderueshëm viktimash të trafikimit,
është vlerësimi më i gjithanshëm ndërkombëtar
anti-trafikim i nxjerrë nga një qeveri e vetme.
Duke pasur parasysh vëmendjen e nxitur nga Raporti mbi Trafikimin
e Personave, Departamenti i Shtetit angazhohet në mënyrë
të vazhduar me zyrtarë të qeverive të huaja
për të promovuar bashkëpunimin dhe fushatat e përforcuara
anti-trafikim, si në bazë rajonale ashtu dhe në bazë
vendesh. Departamenti gjithashtu vazhdoi të zgjeronte raportimin
mbi trafikimin e personave në Raportet e tij të Përvitshme
mbi Praktikat e të Drejtat e Njeriut për Vendet.
Zyra e Trafikimit po punon me agjenci të tjera të Qeverisë
së Shteteve të Bashkuara që ndjekin politika agresive
për të parandaluar trafikimin, për ndjekjen penale
të trafikantëve dhe për të mbrojtur e ndihmuar
viktimat brenda dhe në nivel ndërkombëtar. Agjenci
të ndryshme të Qeverisë së Shteteve të
Bashkuara kanë punuar sëbashku për të krijuar
broshura informuese mbi trafikimin për viktimat, OJQ-të
dhe personelin e zbatimit të ligjit; për të kryer
programe trainimi për zyrtarë të Qeverisë së
Shteteve të Bashkuara; për të nxjerrë rregullore
dhe për të përcaktuar udhëzime në lidhje
me mbrojtjen dhe ndihmën për viktimat e trafikimit; si
dhe për të financuar veprimtari anti-trafikim në
Shtetet e Bashkuara dhe në mbarë botën. Një
kronikë e përpjekjeve të Qeverisë së Shteteve
të Bashkuara për të zbatuar Aktin përfshihet
në dokumentin “Vështrim i përgjithshëm
mbi Zbatimin nga Administrata të Aktit për Mbrojtjen e
Viktimave të Trafikimit,” i cili mund të gjendet
në faqen e internetit të Zyrës së Trafikimit.
Qeveria e Shteteve të Bashkuara mbështeti mbi 110 programe
anti-trafikim në afro 50 vende gjatë vitit fiscal 2001.
Llojet e asistencës përfshijnë të mëposhtmet:
programe alternativash ekonomike për grupe në nevojë;
programe edukimi; trainim për zyrtarë qeveritarë
dhe personel mjekësor; zhvillim apo përmirësim i
ligjeve anti-trafikim; ofrim pajisjesh për agjenci të
zbatimit të ligjit; ngritja apo rinovimi i strehave, qendrave
të krizave, apo shtëpive të sigurta për viktimat;
mbështetje për kthimin e vullnetshëm dhe dashamirës
si dhe asistencë për riintegrim për viktimat; mbështetje
për shërbimet psikologjike, ligjore, mjekësore dhe
këshillimore për viktimat, ofruar nga OJQ, organizata
ndërkombëtare dhe qeveri. Përparësia e Departamentit
është të ndihmohen qeveritë e vendeve të
Grupit 2 dhe 3 që kualifikohen për asistencë dhe
që janë të përkushtuara ndaj luftës kundër
trafikimit. (Shih faqet 10 – 12 për shpjegimin e listave
të grupeve.)
Departamenti i Shtetit ka kërkuar në mënyrë
aktive bashëpunimin kyç të OJQ-ve, duke pasur parasysh
përvojën e tyre të çmuar praktike. Do të
ishte diçka sfiduese të zbatoje me sukses një fushatë
ndërkombëtare në vazhdim kundër trafikimit pa
partneritetin e tyre. Gjatë vitit të fundit, Zyra e Trafikimit
ka organizuar takime dhe raportime të shumta me OJQ për
të dëgjuar ekspertizën dhe rekomandimet e tyre. Për
më tej, në përgatitje të këtij raporti,
Zyra e Trafikimit u kërkoi mbi 140 OJQ-ve të jepnin informacion
mbi praktikat e trafikimit dhe programet kundër tij në
mbarë botën. Duke zbatuar mandatin legjislativ për
të angazhuar OJQ-të, Zyra e Trafikimit fton sugjerime
të mëtejshme për të përforcuar bashkëpunimin
me OJQ-të.
Angazhimi Ndërkombëtar
Trafikimi ka arritur përmasa shtangëse përreth globit.
Zgjidhja e këtij problemi dhe shpëtimi i viktimave të
shumta të tij do të jetë i mundur vetëm nëpërmjet
përpjekjeve të bashkëpunimit. Ky bashkëpunim
duhet të ndodhë në nivel dypalësh dhe shumëpalësh
midis qeverive, por edhe midis qeverive dhe shoqërisë
civile, përfshi edhe OJQ-të. Duhet të angazhojë
bashkërendimin qeveritar për strategjitë kombëtare
kundër trafikimit, si dhe bashkërendimin në nivel
lokal. Vendet e destinacionit duhet të punojnë me vendet
e tranzitimit dhe të origjinës për të ndaluar
rrjedhën e trafikimit; vendet e origjinës duhet të
punojnë jo vetëm për të parandaluar trafikimin
por edhe për të ndihmuar riintegrimin e viktimave të
trafikimit në shoqëritë e tyre amë. Angazhimi
ndërkombëtar i Shteteve të Bashkuara përqëndrohet
në përforcimin e vullnetit politik ndërkombëtar
për ta luftuar problemin, rritjen e dialogut midis vendeve
për të identifikuar mënyra për zgjerimin e përpjekjeve
kombëtare, rajonale dhe ndërkombëtare për të
trajtuar trafikimin, si dhe përforcimin e përpjekjeve
të vendeve për të luftuar trafikimin.
Protokolli i OKB-së për të Parandaluar, Ndaluar dhe
Ndëshkuar Trafikimin e Personave, veçanërisht të
Grave e Fëmijëve, i cili i plotëson Konventën
e OKB-së kundër Krimit të Organizuar Ndërkombëtar
dhe që u miratua nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së
në Nëntor 2000, është një mjet i ri i rendësishëm
për të lehtësuar bashkëpunimin ndërkombëtar.
Qeveritë që e nënshkruajnë dhe e ratifikojnë
këtë Protokoll angazhohen për të penalizuar
trafikimin, për të mbrojtur viktimat e shumta të
tij, dhe për të parandaluar trafikimin në të
ardhmen. Deri më sot, Protokollin e kanë nënshkruar
Shtetet e Bashkura dhe 104 vende të tjera.
Kohët e fundit janë miratuar edhe dy instrumente të
tjera ndërkombëtare që trajtojnë shitjen dhe
trafikimin e fëmijëve – Konventa 182 e Organizatës
Ndërkombëtare të Punës (ILO) në lidhje
me Ndalimin dhe Veprimin e Menjëhershëm për Eliminimin
e Formave më të Këqia të Punës së
Fëmijëve (të cilën Shtetet e Bashkuara e ratifikuan
në dhjetor 1999), si dhe Protokolli për Konventën
mbi të Drejtat e Fëmijëve mbi Shitjen e Fëmijëve,
Prostitucionin e Fëmijëve dhe Pornografinë e Fëmijëve
(të cilën Shtetet e Bashkuara e nënshkruan në
korrik 2000). Konventa 182 e ILO kërkon që vendet të
ndërmarrin hapa për t’u ofruar fëmijëve
të larguar nga format më të këqia të punës
së fëmijëve, si prostitucioni dhe pornografia, akses
ndaj arsimit bazë falas. Protokolli kërkon që shtetet
të penalizojnë prostitucionin dhe pornografinë për
sa u përket fëmijëve nën moshën 18 vjeç.
Qeveria e Shteteve të Bashkuara angazhohet me bashkëfirmëtarët
e Konventës 182 të ILO për t’u siguruar që
përpjekjet e qeverive kundër shfrytëzimit të
fëmijëve të mbeten të qëndrueshme dhe domethënëse.
RAPORTI
Ky është raporti i dytë i përvitshëm për
Kongresin, siç kërkohet nga Akti, mbi statusin e formave
të ashpra të trafikimit të personave në mbarë
botën. Raporti mbulon periudhën Prill 2001 deri në
Mars 2002. Në raportin e këtij viti, një numër
vendesh janë zhvendosur nga grupet ku ishin përfshirë
vitin e kaluar, siç diskutohet në faqet 14 dhe 15. disa
vende nuk janë radhitur në raportin e këtij viti
për shkak të mungesës së informacionit të
besueshëm, siç diskutohet në faqet 13 dhe 14. Me
anë të këtij raporti vjetor, Shtetet e Bashkuara
synojnë të tërheqin vëmendjen ndërkombëtare,
si të qeverive ashtu dhe të publikut të gjerë,
ndaj praktikës së tmerrshme të trafikimit të
personave. Ky raport shërben si një mjet i rendësishëm
diplomatic për Qeverinë e Shteteve të Bashkuara,
e cila shpreson që qeveritë e tjera do ta konsiderojnë
si një instrument për dialog të vazhduar, nxitje
të punës së tyre aktuale, si dhe si një instrument
për t’i ndihmuar ato që të përqëndrojnë
punën e tyre të ardhshme mbi ndjekjen penale, mbrojtjen
dhe programet e politikat e parandalimit. Pas nxjerrjes së
raportit të këtij viti, Departamenti do të vazhdojë
të angazhohet në diskutime me qeveritë mbi përmbajtjen
e raportit për të ndihmuar forcimin e përpjekjeve
bashkëpunuese për të çrrënjosur trafikimin.
Departamenti do të përdorë informacionin e përftuar
në hartimin e raportit të këtij viti për të
drejtuar programet e asistencës në mënyrë më
të efektshme dhe për të punuar me vendet që
kanë nevojë për ndihmë në luftën kundër
trafikimit. Së fundi, Departamenti shpreson që raporti
do të jetë një mjet për përpjekjet e qeverive
për të luftuar trafikimin e personave në mbarë
botën me qëllim që kjo praktikë poshtëruese
të eliminohet.
Metodologjia
Për të drejtuar përpjekjet e Departamentit të
Shtetit në përgatitjen e këtij raporti, Zyra e Trafikimit
ngriti një panel me staf nga Zyra e Trafikimit dhe agjenci
të tjera të Qeverisë së Sh.B.A. Paneli përfshinte
përfaqësues nga Departamenti i Drejtësisë, Departamenti
i Shëndetësisë dhe Shërbimeve Njerëzore,
komuniteti i zbulimit dhe Byroja për Demokracinë, Të
Drejtat e Njeriut dhe Punën dhe Byroja e Popullsisë, Refugjatëve
dhe Migracionit të Departamentit të Shtetit, dhe mori
këshillim nga Zyra e Këshilltarit Ligjor.
Departamenti i Shtetit e mori informacionin nga një gamë
burimesh në përgatitjen e këtij raporti. Ai kërkoi
informacion nga ambasadat e konsullatat e Sh.B.A. në mbarë
botën. Këto poste diplomatike raportuan mbi përmasat
e trafikimit në vendet ku punojnë dhe përpjekjet
e qeverive të vendeve për të trajtuar problemin.
Raportet e tyre reflektonin diskutime me qeveritë e vendeve,
OJQ-të vendase dhe ndërkombëtare, organizatat ndërkombëtare,
zyrtarë të imigracionit, policinë, gazetarë,
akademikë dhe viktima, përveç shqyrtimeve të
raporteve të qeverisë, shtypit dhe të OJQ-ve. Përveç
këtyre raporteve nga postet, paneli i raportit shqyrtoi informacion
edhe nga burime të tjera që përfshijnë, jo vetëm,
agjenci të tjera të Qeverisë së Sh.B.A., Fondi
i Emergjencës për Fëmijët i OKB-së, Komisioneri
i Lartë i OKB-së për Refugjatët, Organizata
Ndërkombëtare e Migracionit, Human Rights Watch, Amnesty
International, Projekti i Mbrojtjes, media, akademikë dhe qeveri
të huaja. Paneli mori gjithashtu parasysh informacion të
marrë nga stafi i Zyrës së Trafikimit në takime
të shumta me zyrtarë të qeverive të huaja, OJQ
dhe organizata ndërkombëtare. Së fundi, Zyra e Trafikimit
krijoi një adresë poste elektronike, <tipreport@state.gov>
ku OJQ-të mund të raportojnë informacion mbi përparimin
e qeverive në trajtimin e trafikimit, për të ofruar
azhornime mbi shtrirjen e problemit dhe për të përqendruar
vëmendjen mbi pengesat që hasin në punën e tyre.
Për të hartuar raportin e këtij viti, Departamenti
përdori përqasjen e dy hapave që përdori edhe
për raportin e vitit të shkuar. Së pari, paneli i
raportit vendosi nëse një vend është “një
vend origjine, tranzitimi apo destinacioni për një numër
domethënës viktimash” të trafikimit. Për
ta vendosur këtë, paneli kërkoi raportime të
besueshme që vendi ishte vend origjine, tranzitimi apo destinacioni
për një numër viktimash sipas njëqind ose më
shumë, i njëjti kufi që u përdor në raportin
e vitit 2001. Vetëm ato vende që arrijnë ketë
kufi janë përfshirë në raport.
Si një hap i dytë, paneli i raportit vendosi secilin prej
vendeve që përfshihen në raport në njërën
prej tri listave, të përshkruara si grupe, sipas mandatimit
nga Akti. Kjo vendosje bazohet mbi përpjekjet e qeverive për
të luftuar trafikimin. Në përputhje me Aktin, vendet
qeveritë e të cilave përputhen plotësisht me
standartet minimale të Aktit për eliminimin e trafikimit
u vendosën në Grupin 1. Vendet qeveritë e të
cilave nuk përputhen plotësisht me ato standarte u vendosën
në Grupin 2 nëse po bëjnë “përpjekje
domethënëse për të arritur nivelin e përputhjes”
me standartet, ose në Grupin 3 nëse jo. Secili grup përfshin
një gamë të gjerë vendesh.
Standartet Minimale
Akti përkufizon “standartet minimale për eliminimin
e trafikimit”, të cilat përmblidhen si më poshtë:
1) Qeveria duhet ta quajë të jashtëligjshëm
trafikimin dhe të ndëshkojë aktet e trafikimit.
2) Qeveria duhet të përcaktojë ndëshkim në
të njëjtën masë si për krimet e rënda,
të tilla si sulme seksuale me dhunë, për dijeninë
për kryerjen e trafikimit në disa prej formave të
tij më të ndëshkueshme (trafikim për qëllime
seksuale, trafikim që përfshin përdhunim apo rrëmbim
apo trafikim që shkakton vdekje.)
3) Për dijeninë e kryerjes së çfarëdo
akti trafikimi, qeveria duhet të përcaktojë ndëshkim
që është mjaft shtrëngues sa për të
parandaluar dhe që pasqyron në mënyrë të
saktë natyrën e poshtër të kundravajtjes.
4) Qeveria duhet të bëjë përpjekje serioze dhe
të qëndrueshme për të eliminuar trafikimin.
Akti përcakton gjithashtu shtatë kritere që “duhen
shqyrtuar” si shenja për pikën e katërt më
lart, “përpjekje serioze dhe të qëndrueshme
për të eliminuar trafikimin.” Të përmbledhura,
ato janë:
1) Nëse qeveria heton dhe ndjek penalisht në mënyrë
energjike aktet e trafikimit brenda territorit të saj.
2) Nëse qeveria mbron viktimat e trafikimit, nxit asistencën
për viktimat në hetim dhe ndjekje penale, u ofron viktimave
alternativa ligjore ndaj dërgimit të tyre në vende
ku mund të përballen me ndëshkim apo vështirësi
dhe sigurohet që viktimat nuk penalizohen pa të drejtë
vetëm për akte të jashtëligjshme si rezultat
i drejtpërdrejtë i të qenit të trafikuar.
3) Nëse qeveria ka miratuar masa, të tilla si edukimi
publik, për të parandaluar trafikimin.
4) Nëse qeveria bashkëpunon me qeveri të tjera në
hetimin dhe ndjekjen penale të trafikimit.
5) Nëse qeveria ekstradon personat e akuzuar për trafikim
siç bën me krime të tjera serioze.
6) Nëse qeveria monitoron modelet e imigracionit dhe emigracionit
për të dhëna trafikimi, dhe nëse agjencitë
e zbatimit të ligjit u përgjigjen siç duhet të
dhënave të tilla.
7) Nëse qeveria heton dhe ndjek penalisht në mënyrë
energjike zyrtarë publikë që marrin pjesë ose
lehtësojnë trafikimin, dhe merr të gjitha masat e
përshtatshme kundër zyrtarëve që injorojnë
trafikimin.
Akti gjithashtu përcakton tri faktorë që Departamenti
duhet të marrë parasysh kur vendos nëse një
vend po bën përpjekje domethënëse për të
qenë në përputhje me këto standarte minimale.
Të përmbledhura, këto shqyrtime janë: 1) masa
e trafikimit në vend; 2) masa e mospërputhjes së
qeverisë me standartet minimale, veçanërisht masa
në të cilën zyrtarët qeveritarë kanë
marrë pjesë, lehtësuar, injoruar, apo kanë bashkëpunuar
në mënyra të tjera në trafikim; dhe 3) çfarë
masash janë të arsueshme për të bërë
që qeveritë të sillen në nivelin e përputhjes
me standartet minimale nën dritën e burimeve dhe aftësive
të qeverisë.
Grupet
Grupi 1
Qeveritë në Grupin 1 zbatojnë plotësisht standartet
minimale të Aktit. Qeveri të tilla penalizojnë dhe
kanë ndjekur penalisht me sukses trafikimin dhe kanë ofruar
një gamë të gjerë shërbimesh mbrojtëse
për viktimat. Viktimat nuk burgosen apo ndëshkohen vetëm
si rezultat i të qenit të trafikuar, dhe nuk kthehen menjëherë
në një vend ku mund të përballen me vështirësi
si rezultat i të qenit të trafikuar. Gjithashtu, këto
qeveri sponsorizojnë ose bashkërendojnë fushata parandalimi
që synojnë ndalimin e rrjedhës së trafikimit.
Grupi 2
Qeveritë e vendeve në Grupin 2 nuk janë ende plotësisht
në përputhje me standartet minimale të Aktit por
po bëjnë përpjekje domethënëse për
të arritur nivelin e përputhjes me ato standarte. Disa
janë të forta në ndjekjen penale të trafikantëve,
por ofrojnë pak ose aspak asistencë për viktimat.
Të tjera punojnë për të ndihmuar viktimat dhe
për të ndëshkuar trafikantët, por nuk kanë
ndërmarrë ende hapa domethënëse për të
parandaluar trafikimin. Disa qeveri vetëm sa po fillojnë
të trajtojnë trafikimin, por megjithatë tashmë
kanë ndërmarrë hapa domethënëse drejt çrrënjosjes
së trafikimit.
Grupi 3
Qeveritë e vendeve në Grupin 3 nuk përputhen plotësisht
me standartet minimale dhe nuk po bëjnë përpjekje
domethënëse për të arritur nivelin e përputhjes.
Disa prej këtyre qeverive refuzojnë të pranojnë
problemin e trafikimit brenda territoreve të tyre. Nga ana
tjetër, diçka pozitive është që një
numër qeverish të tjera në ketë kategori po
fillojnë të ndërmarrin hapa konkrete për të
luftuar trafikimin. Megjithëse këto hapa nuk arrijnë
ende nivelin e duhur të rendësisë, shumë prej
këtyre qeverive janë në rrugën drejt vendosjes
në Grupin 2.
Ndëshkimet
Sipas Aktit, duke filluar me raportin e vitit 2003, vendet në
Grupin 3 do t’i nënshtrohen sanksioneve të caktuara,
kryesisht dhënia fund e asistencës jo-humanitare dhe jo
të lidhur me tregtinë. Në bazë të Aktit,
vende të tilla gjithashtu do të përballeshin me kundërshtimin
nga ana e Sh.B.A. ndaj asistencës (përveç asistencës
humanitare, të lidhur me tregtinë dhe disa lloje asistence
të lidhur me zhvillimin) nga institucionet financiare ndërkombëtare,
specifikisht Fondi Monetar Ndërkombëtar dhe banka shumëpalëshe
zhvillimi të tilla si Banka Botërore. Të gjitha ose
një pjesë e sanksioneve dypalëshe apo shumëpalëshe
të sanksioneve mund të anulohen nëse Presidenti vendos
që ofrimi i asistencës së tillë për një
vend do të promovonte synimet e Aktit ose nëse do të
ishte në interesin kombëtar të Shteteve të Bashkuara.
Akti deklaron se Presidenti i anulon këto sanksione kur nevojitet
për të shmangur ndikime të kundërta mbi popullsi
në nevojë, përfshi gratë dhe fëmijët.
Vlerësimet për Vendet
Ky raport ofron një vlerësim të shkurtër për
çdo vend të përfshirë në një grup.
Vlerësimet nuk përfshijnë hollësi të gjera
apo informacion të gjithanshëm mbi vendet apo qeveritë
e tyre. Por, ofrojnë një shikim të përgjithshëm
të situatës së trafikimit në atë vend dhe
përpjekjet e qeverisë për të luftuar trafikimin.
Paragrafi i parë në çdo vlerësim përshkruan
shtrirjen dhe natyrën e problemit të trafikimit në
vend dhe në këtë mënyrë lë të
kuptohen arsyet se pse vendi është përfshirë
në raport. Paragrafi i dytë përshkruan disa prej
përpjekjeve të qeverisë për të luftuar
trafikimin, duke ilustruar në këtë mënyrë
arsyet se pse vendi është vendosur në Grupin 1, 2
ose 3 të raportit. Ky paragraf i dytë trajton përpjekjet
e qeverisë në disa fusha: së pari në fushat
e zbatimit të ligjit dhe ndjekjes penale të trafikantëve,
pastaj mbrojtjen e viktimave të trafikuara dhe së fundi
parandalimin e trafikimit.
Ngritja e task forcave dhe planeve të veprimit janë metoda
që disa vende i kanë përdorur me sukses për
të krijuar synime dhe piketa për përpjekjet e tyre
anti-trafikim. Megjithatë, këto plane e task forca, më
vete, nuk kanë shumë peshë në vlerësimin
për vendosjen e vendeve në grupe. Por, raporti përqendrohet
në përpjekjet konkrete që kanë ndërmarrë
qeveritë për të luftuar trafikimin. Gjithashtu, raporti
nuk i jep shumë peshë ligjeve që janë në
formë draftesh apo që nuk janë miratuar ende, sepse
ende nuk mund të përdoren për të luftuar trafikimin.
Në disa raste, task forcat, planet e veprimit apo projektligjet
janë përmendur në vlerësimet për vendet
si shembuj të një qëndrimi pozitiv, apo hapa paraprake
që qeveria po fillon të ndërmarrë për të
luftuar trafikimin.
Në disa vende, forca të armatosura përtej kontrollit
të qeverisë detyruan fëmijë të bëheshin
ushtarë apo argatë, apo t’u ofronin shërbime
seksuale rebelëve. Në vende të tilla, qeveria mund
të mos jetë në gjendje të marrë shumë
masa, përgajtë linjës së “standarteve
minimale” të Aktit për të luftuar problemin
e trafikimit. Ky raport i kategorizon këto vende së pari
mbi bazën e hapave, nëse ka të tilla, të marra
nga qeveritë e tyre për t’i ndihmuar këto viktima.
Këto shqyrtime pasqyrohen në vlerësimet për
vendet.
Departamenti vlerëson përgjigjen ndaj raportit të
vitit të kaluar, përfshi edhe reagimet nga Kongresi, shtypi,
qeveritë e huaja dhe OJQ-të. Pjesa më e madhe e përgjigjes
ishte pozitive dhe kontribuoi në rritjen e ndërgjegjësimit
ndaj çështjes së trafikimit të personave.
Duke vlerësuar kërkesat statutore për raportin dhe
synimin e tij përfundimtar për të ndihmuar eliminimin
e trafikimit të personave, shqyrtuam me kujdes sugjerimet e
bëra për raportin e vitit të kaluar. Për shembull,
ndërmorëm hapa të mëtejshëm për të
trajtuar lidhjen midis korrupsionit dhe trafikimit dhe raporti përfshin
informacion më të hollësishëm mbi korrupsionin.
Në mënyrë të ngjashme, u përpoqëm
të rrisnim qëndrueshmërinë e vlerësimeve
për vendet.
Vendosjet në Grupe
Disa vende nuk u përfshinë në raportin e vitit 2001
apo në këtë raport. Lënia e tyre jashtë
nuk duhet konsideruar domosdoshmërisht si një rezultat
pozitiv i përpjekjeve të këtyre vendeve për
të eliminuar trafikimin e personave. Por, lënia e tyre
jashtë mund të nënkuptojë që, në kohën
e përgatitjes së raportit, Departamenti nuk kishte informacion
të besueshëm që të ofronte fakte për një
numër të konsiderueshëm viktimash të trafikimit.
Siç vihet në dukje më sipër, trafikimi është
një veprimtari kriminale e nëndheshme dhe, si e tillë,
është e vështirë të merret informacion
mbi të. Departamenti i Shtetit mori raporte për trafikim
të mundshëm në shumë vende që nuk paraqiten
në këtë raport. Departamenti i shqyrtoi të gjitha
raportet me misionet tona diplomatike jashtë dhe me burime
të tjera. Nëse Departamenti vendosi që informacioni
i marrë nuk ishte i besueshëm ose nuk dokumentonte në
mënyrë adekuate një numër të konsiderueshëm
viktimash, vendi nuk u përfshi në raport. Nëse do
të merret informacion shtesë, vende të tilla mund
të përfshihen në një raport të ardhshëm.
Disa shembuj të shumë vendeve në këtë situate
përfshijnë Uzbekistanin, Turkmenistanin dhe Botsvanën.
Një tjetër vështirësi për marrjen e informacionit,
që ndikon kryesisht në vendet e tranzitimit, del nga fakti
që mund të jetë e vështirë të bëhet
dallimi midis trafikimit të personave dhe kontrabandës
së klandestinëve. Thjesht lehtësimi i hyrjes së
jashtëligjshme në një vend nuk është, më
vete, trafikim personash, megjithëse një kontrabandë
e tillë klandestinësh mund të jetë pjesë
e një operacioni trafikimi. Viktimat e trafikimit, tek lëvizen
nëpër vendet e tranzitimit, mund të mos e dinë
që do të detyrohen të futen në prostitucion
apo punë të detyruar kur të arrijnë në
vendin e destinacionit. Po kështu, zyrtarët e patrullimit
të kufijve apo të migracionit mund të dallojnë
hyrjen e jashtëligjshme apo tranzitimin në një vend
por mund të mos kenë informacion që u tregon se kalimet
e jashtëligjshme janë pjesë e një situate trafikimi.
Në përgatitjen e këtij raporti, Departamenti vuri
në dukje disa vende, të tilla si Kroacia, që duket
të kenë nivel të konsiderueshëm kontrabande
të klandestinëve, dhe për pasojë mund të
jenë vende tranzitimi për trafikimin. Megjithatë,
për arsyet e përmendura më sipër, Departamenti
nuk ka informacion të mjaftueshëm tani për tani për
t’i përfshirë këto vende në raportin e
këtij viti.
Departamenti ka vetëm informacion minimal mbi disa vende. Koreja
e Veriut përbën shqetësim të veçantë,
dhe është e vështirë të konfirmohet informacioni
verbal mbi trafikimin. Shembuj të tjerë të vendeve
për të cilat ka informacion minimal janë Iraku dhe
Somalia. Në këto raste kemi informacion minimal sepse,
për shembull, nuk ka prezencë diplomatike në vend,
shoqëria është e mbyllur, nuk ka shtyp të lirë,
apo pak OJQ funksionojnë në vend. Departamenti përdori
të gjithë informacionin që mund të mblidhej
nga burimet në dispozicion mbi këto vende, por aftësia
jonë për të arportuar mbi to është domosdoshmërisht
e kufizuar. Do të vazhdojmë të kërkojmë
informacion shtesë mbi këto vende nëpërmjet
mjetesh të tjera, ndërkohë që njohim vështirësinë
e verifikimit.
Sërish, vendet e lëna jashtë raportit të këtij
viti mund të përfshihen në raporte të ardhshme
mbi bazën e rrethanave të ndryshme apo informacionit të
ri. Departamenti, postet e tij diplomatike në mbarë botën,
dhe agjenci të tjera të Qeverisë së Sh.B.A.
do të vazhdojnë të monitorojnë trafikimin në
të gjitha vendet, me theks të veçantë mbi
ato vende që nuk janë në raportin e këtij viti,
por që përbëjnë shqetësim për arsyet
e përshkruara më sipër, dhe do të vazhdojë
të kërkojë burime të reja informacioni për
raportet e ardhshme. Struktura e Zyrës së re të Trafikimit
do të mundësojë një mbledhje më të
madhe informacioni gjatë gjithë vitit. Departamenti gjithashtu
mirëpret azhornim të informacionit të paraqitur këtu.
Disa vende që nuk ishin përfshirë në raportin
e vitit 2001, shfaqen në këtë raport për shkak
të rrethanave të ndryshuara apo informacionit të
ri mbi numrin e viktimave të trafikuara në ato vende.
Gjithashtu, disa vende që ishin përfshirë në
raportin e vitit 2001 nuk janë në raportin e këtij
viti. Kjo mund të nënkuptojë ose një rënie
të numrit të viktimave të trafikuara deri nën
limitin “domethënës” apo pasjen e informacionit
të ri që çoi një rivlerësim të gjetjeve
të vitit të kaluar.
Meqenëse vendosja e një vendi në një prej tri
grupeve bazohet mbi vendosmërinë e përpjekjeve të
atij vendi për të trajtuar trafikimin, kemi shqyrtuar
nga afër rrymat dhe zhvillimet në çdo vend gjatë
vitit të shkuar. Disa vende rritën përpjekjet e tyre
për të luftuar trafikimin qysh prej nxjerrjes së
raportit të Departamentit për vitin 2001. në disa
raste, përpjekjet e rritura justifikuan kalimin e vendit në
një grup më të lartë. Si shembull, Koreja e
Jugut, e cila ka bërë hapa të jashtëzakonshme
qysh nga raporti i fundit, kaloi nga Grupi 3 në Grupin 1. Rumania
dhe Izraeli gjithashtu bënë hapa të mëdha në
forcimin e përpjekjeve të tyre, duke demonstruar një
angazhim të qartë ndaj kësaj çështjeje
dhe duke zbatuar një game të gjerë aktivitetesh për
ta luftuar problemin. Të dyja janë lëvizur nga Grupi
3 në Grupin 2. Vende të tjera që kaluan nga Grupi
3 në 2001 në Grupin 2 këtë vit si rezultat i
përmirësimit të përpjekjeve të tyre anti-trafikim
janë Shqipëria, Gaboni, Kazakistani, Malajzia, Pakistani
dhe Jugosllavia. Megjithëse ato nuk përmbushin ende plotësisht
standartet minimale, secila këtë vit, ndryshe nga viti
i kaluar, u pa të bënte përpjekje domethënëse
për ta bërë këtë.
Një numër vendesh të tjera që ishin vendosur
në Grupin 2 në vitin 2001 u përmirësuan deri
në atë masë sa ato tani janë në përputhje
të plotë me standartet minimale dhe janë në
Grupin 1 të këtij viti. Këto vende janë, Republika
Çeke, Franca, Lituania, Maqedonia dhe Polonia. Një numër
i vogël vendesh, përpjejket e të cilave u ngadalësuan
zhgënjyeshëm gjatë vitit të shkuar, ranë
nga Grupi 2 në vitin 2001 në Grupin 3 këtë vit.
Është e mundur që një vend të ketë
një numër të madh viktimash të trafikuara dhe
që qeveria të bëjë përpjekje domethënëse
edhe nëse ka dobësi më se të dukshme. Për
shembull, Tailanda dhe Vietnami radhiten në Grupin 2 sepse
nuk janë plotësisht në përputhje me standartet
minimale por kanë bërë përpjekje domethënëse
për ta bërë këtë, duke ndërmarrë
masa për të parandaluar trafikimin dhe për të
mbrojtur viktimat me anë të një numri përpjekjesh
si fushatat e ndërgjegjësimit publik; zhvillimi social
dhe ekonomik për individë në rrezik; partneritet
me OJQ-të, organizatat ndërkombëtare dhe qeveritë
e huaja për të trainuar policinë; dhe ofrimi i shërbimeve
dhe strehimit për viktimat. Megjithatë, në të
dyja vendet, zbatimi i ligjit është i ulët për
shkak të korrupsionit dhe përfshirjes nga disa zyrtarë
policie dhe qeverie. Qeveritë e Tailandës dhe Vietnamit
kanë kryer hetime dhe kanë ndjekur penalisht disa trafikantë,
megjithatë, ato mund dhe duhet të bënin më shumë
për t’i dhënë fund mosndëshkimit të
zyrtarëve të korruptuar dhe për të rritur arrestimet
dhe ndjekjet penale të trafikantëve.
Pavarësisht nga vendosja në grupe, çdo vend mund
të bëjë më shumë. Ato vende që janë
lëvizuar nga një grup në vitin e kaluar në një
grup më të lartë në raportin e këtij viti,
kanë demonstruar veçanërisht përparim në
trajtimin e problemit të trafikimit. Është gjithashtu
e mundur që vendet të kalohen në një grup më
të ulët duke pakësuar apo kufizuar përpjekjet
e tyre. Vendosja e asnjë vendi nuk është e përhershme.
Të gjitha vendet duhet të ruajnë dhe të rrisin
përpjekjet e tyre për të luftuar trafikimin. Duke
qëndruar drejt synimit për çrrënjosjen globale
të trafikimit, Shtetet e Bashkuara do të vazhdojnë
të monitorojnë përparimin në mbarë botën
dhe të punojnë me partnerët për të forcuar
përpjekjet ndërkombëtare për t’i dhënë
fund kësaj murtaje.
###
Shqipëria (Grupi 2)
Shqipëria është një vend origjine tranzitimi
kryesisht për gratë dhe vajzat të trafikuara për
qëllime shfrytëzimi seksual në Itali dhe Greqi, dhe
për në vende të tjera të BE, si Belgjika, Franca,
dhe Hollanda. Viktimat që kalojnë tranzit në Shqipëri
vijnë kryesisht nga Rumania dhe Moldavia, dhe në numër
më të vogël nga Bullgaria dhe Ukraina. Gjithashtu,
raportohet të ketë edhe djem të vegjël që
trafikohen nga Shqipëria si lypës në Itali dhe Greqi.
Qeveria Shqiptare ende nuk përmbush plotësisht standartet
minimale për eliminimin e trafikimit; sidoqoftë, po bën
përpjekje domethënëse për një gjë
të tillë. Kodi Penal e ndalon trafkimin. Megjithë
mungesën e theksuar të burimeve, Qeveria ka arrestuar
96 persona për krime trafikimi nga dhjetori 2000 deri në
tetor 2001, dhe shpeshtësia e arrestimeve vazhdon të rritet.
Nga këto, ka pasur të paktën 12 dënime, nga
të cilat
9 kanë marrë burgim minimal. Prokurorët fajësojnë
shkallën e ulët të dënimit në bazë
të mungesës së fakteve. Me përjashtim të
tre personave të dënuar në mungesë për
trafikimin e personave në shkurt 2002, të gjitha dënimet
deri më sot janë dhënë për akuza të
reduktuara të tilla si përkrahje e prostitucionit. Trafikimi
hetohet nga Sektori i Antitrafikimit dhe Sektori i Krimit të
Organizuar. Megjithatë, korrupsioni i policisë pengon
përpjekjet anti-trafikim. Zyra e Kontrollit të Brendshëm
heton pjesëmarrjen e policisë, por sipas një studimi
nga organizata ndërkombëtare, 10 përqind e viktimave
të huaja të trafikuara nëpërmjet Shqipërisë
raportuan se policia kishte qenë e përfshirë në
mënyrë të drejtpërdrejtë. Pak policë
apo zyrtarë qeveritarë ndiqen penalisht. Në planin
rajonal, qeveria bashkëpunon me qeveri të tjera nëpërmjet
një organizate ndërkombëtare dhe shkëmbeu informacion
mbi 15 çështje të trafikimit në vitin 2001.
Në lidhje me mbrojtjen, policia nuk i trajton më viktimat
si kriminelë dhe në mënyrë rutinë i drejton
viktimat tek strehat e OJQ-ve dhe organizatave ndërkombëtare.
Me ndihmën e OJQ-ve dhe bizneseve vendase, shefat e policisë
në Fier dhe Durrës ngritën brenda prefekturave të
tyre streha të përkohshme për mbrojtjen e dëshmitarëve.
Megjithatë, qeveria nuk ka një program të gjithanshëm
për mbrojtjen e dëshmitarëve. Nuk ka përpjekje
parandalimi të sponsorizuara nga qeveria, por Sektori i Anti-Trafikimit
po përgatit një studim mbi modelet dhe metodat e trafikimit,
i cili mund të ndihmojë në strategji parandaluese
të të ardhmes.
|
