Të gjithë ata që mendojnë dhe veprojnë kundrejt vullnetit dhe interesit të popullit shqiptar, tradita e teorisë politike i etiketon si "shpirtëshitës" ose "shpirtëra të degjeneruar me baltën e ligshtë dhe të bastardosur të moskuptimit të qëllimit të përgjithshëm kombëtar". Pavarësia e Kosovës është problemi numër një sa i përket moskuptueshmërisë dhe mvetësirave vetiake të strukturave politike evropiane dhe botërore. Parashtrohet pyetja: Pse komuniteti ndërkombëtar me anë të sjelljes injoruese dhe dekadenciale kundërshton (është kundër) pavarësinë (sisë) e - (së) Kosovës?

Kosova nuk ka zgjedhje dhe rrugëdalje tjetër politike përveç se të jetë shtet i pavarur dhe demokratik në zemrën e përvajtur të Balkanit plakë. Në bjeshkën e nxirë të hijerëndësisë bashkësia ndërkombëtare përdhunon mbartësit e projektit të lëvizjes për pavarësinë e Kosovës dhe mundohet t'u shesë mend dhe nëpërmjet të tri argumenteve të bind se realizimi i të drejtës së popullit shqiptar që të jetë i pavarur nuk ka kuptim pa u integruar në proceset politike, ekonomike dhe kulturore që ua ofron bota shqiptarve e të cilët janë në interesin e atdhetarizmit dhe shqiptarizmit në përgjithësi. Më bindshëm se kurrë mundohen kosovarve t'ua diktojnë logjikën dhe dinamikën e kësaj rruge që çon drejt pavarësisë. Thonë se politikisht nuk ka zgjidhje tjetër, integrimi i Kosovës dhe rëndësia e saj jetësore është lidhur drejtpërdrejt me "RFJ", sepse ajo na paska qenë dhe mbetur për të ardhmen, ajo që do t'na garanton zhvillimin dhe demistifikimin e një Evrope pa Serbinë me vlerat e reja (vlerat e reja me petkun e vjetër). Kosova në gjeopolitkë dhe Kosova në syrin e ciklonit në qoftë se parafrazojmë qëndrimet e interiorizuara të dr.Shaban Sinanit dhe shkenctarve tjerë shqiptar, duhet kapur për fyti logjikën e gabueshme të së drejtës me karakter propagandistik dhe me shkallën më të lartë të rrezikut se: Kosovarët besojnë në kulturën evropiane, dhe me të drejtë thonë se shqiptarët i takojnë kësaj kulture, dhe sa i përket kulturës jemi gjatë kohë prezent në gjirin e saj.

Evropeizimi i Kosovës dhe ardhja e Evropës në Kosovë - dhe orientimi evropianoperendimor i dikurshëm i politikës së QPK dhe tani lidershipit të PDK si dhe subjekteve tjera politike drejt saj haptazi thënë, "kanë krijuar një hapsirë tangendenciale të harxhimit të bahashëm dhe të kotshëm të energjisë psiqike dhe mënyrave tjera dezintegruese", theksuar sipas logjikës rugovase dhe asaj serbe. Ndoshta nuk është ashtu. Fakti tregon se të gjitha të arriturat e kësaj qeverie, PDK dhe partive tjera politike, mediave si dhe shoqërisë civile brenda sqenës politike kosovare dhe asaj ndërkombëtare qeveritë evopiane mundohen që t'i habitualizojnë me sinqertitetin dhe disproprocet analogjike të shkuarjeve dhe ardhjeve të delegacioneve diplomatike evropiane në selinë e këtyre partive dhe asociacioneve civile.

Politikat e ndryshme të qeverive evropiane nuk duan të ndiejnë gjë për pavarësinë e Kosovës, sepse komplimentet e tyre sa u përket disa proceseve që ndodhim brenda Kosovës dhe strukturave politike që janë në konsolidimin dhe kalimin e kësaj faze tranzitiale i bien në zemër atyre strukturave politike evropiane (italiane, greke, franceze) si dhe atyre kosovare (p.sh. të lidershipit të LDK të dr.Rugovës) që në jetën historike dhe politike të identitetit kombëtar shqiptar kanë luajtur rolin shpërndarës dhe jokonstruktiv - kundër interesit të popullit tonë. Më së miri gjërat e tilla vinë në shprehje përmes kulturës ardhacake dhe asaj vendase. Logjika perëndimore edhe mëtutje do t'i shpërndan komplimentet e saja sa i përket kulturës evropiane e cila është definuar që më parë dhe standardizimi i saj i mëtutjeshëm për hir të pavarësisë humb numrin rendor për ta arritur ose për ta tejkaluar.

Evropa duhet ta pranojë dhe njohë pavarësinë e Kosovës, edhepse asaj një proces i tillë politik i duket i pakuptimtë dhe pa përmbajtje, por kosovarët besojnë dhe janë optimist për një kërkesë të tillë. Kosovarët besojnë se janë pjesë përbërse e kulturës evropiane. Në qoftë se është kultura shqiptare evropiane, njohja e pavarësisë së Kosovës vlera e re në axhendat e iniciatorëve dhe implementonjësve të qeverive të shteteve demokratike, atëherë ardhja e Evropës në Kosovë dhe nivelizimi i faktorëve politik shqiptar kërkesave të tyre sterile dhe propagandistike servon dhe krijon situatën e re që quhet dikcion magnum latrocinium, artikulimi i ndjenjave shqiptare pa mos e respektuar ngjyrën e zverdhur të vullnetit politik të Kosovës.

Bashkësia ndërkombëtare me qëndrimin e saj arrogant dhe jodemokratik Kosovën do ta shpjen atje ku se ka vendin, dhe njashtu sentimentet e ranosura kombëtare do të mbesin pa pozitën e realizimin e tyre. Njëra palë në taborrin politik kosovarë do t'iu bashkangjitet atyre premtimeve boshe të politikës perendimore (kuptohet se ka përkrahjen franceze, italiane, ruse) dhe kështu krijohet tipi i ri i një procesi pritës dhe rehatonjës - huazimi i qëndrimit politik dhe largimi prej qendrës së vërtetë të një kërkese reale - Kosova si shtet i pavarur, pala tjetër (kuptohet se ka përkrahjen amerikane) mundohet që tingujve të fundit të kambanores sizifiane që qëndroi dhe ende qëndron përkundrejt raporteve politike të bashkësisë ndërkombëtare e cila mundohet ta nënshtron Lëvizjen kombëtare për pavarësinë e Kosovës të mbetet me programin e saj politik - të parealizueshëm dhe të patundshëm - realizimi dhe pavarësimi i plotë i Kosovës si shtet demokratik me sovranitetin dhe lirinë e plotë politike.

Nuk duhet shkruar dhe folur se kush cilës anë të lumit të thatë i takon dhe cila anë hap dhe mbyll deltat e lumenjëve të tharë në shpirtin e shqiptarizmit dhe atdhetarizmit të rrejshëm dhe " t' latrocinizuar " (Greven, 1999 dhe sërish i theksuar po i njëjti qëndrim në dhjetor të vitit 2000 në gazetën franceze Le Monde). Në Kosovë bashkësia ndërkombëtare luan me logjikën e kombinimit të elementeve superiore dhe inferiore, vrasjeve të porositura, vetëlavdisë dhe degradimit (poshtërimit) të mbartësve të projektit për pavarësinë e Kosovës p.sh.z.Hashim Thaçit dhe tjerëve, me fjalë tjera, mosrespektimi i kontributit, rolit si dhe rëndësisë që luajti QPK-ja, UÇK-ja, tani TMK-ja si dhe partisë politike shqiptare PDK (këtu nuk i nënçmoj edhe kontributet e subjekteve tjera politike dhe segmenteve të shoqërisë kosovare brenda dhe jashtë Kosovës) që posedon(jnë) një vizion tejet të qartë dhe largpamës për Kosovën karshi personelit paternalist të LDK dhe shkurtpamësisë së saj për zgjedhjen optimale të statusit politik të Kosovës sa i përket kushteve dhe rrethanave të tanishme do të sjell në atë gjendje që populli shqiptar të vazhdon atje ku ka mbetur, mënyrave të dëshprimit ju duhet dalë fundi dhe t'ju vjen fundi i mbarë. Në qoftë se shofim se në realitet ç'ka paraqet kultura evropiane, për të cilën aq shumë flitet në rastin e Kosovës, përfitojmë dy përgjigje: njëra është me karakter dhe elemente tradicionale e tjera pak a shumë moderne.

• Etablimi dhe inkorporimi i dukurive dhe veprimeve politike ruse, serbe, franceze dhe italiane në Kosovë

Qeveritë evropiane i kanë përvetësuar dhe riforcuar mbrenda politikave të ndryshme për sa i përket qëndrimeve të tyre për pavarësinë apo kundër saj. Aspekti kulturor i modifikuar me njëqind pëlhura të rrejshme dhe me plot kopshte ku lulet janë që moti të thara, i rrin(ë)in karshi QPK-së, pastaj UÇK - TMK dhe së fundi vetë PDK, LDK se ka(në) probleme të mbrendshme dhe se ata duhen kaluar, pa mos e njohur fare mirë brumin politik, intelektual të këtij(këtyre) subjekti(eve) politik(e). Parafytyrimet tradicionale sadoqofshin evropiane kulturën apo civilizimin evropianë e trajtojnë si sinetezë boshe e asaj greke dhe romake me krishterizmin niçean. Drejtimi më modern i cili krijon lëvizje dhe prodhon vlerat e reja që janë rezultanta e koncepcioneve të ndryshme demokratike, e shpien krishterizmin dhe muhamedanizmin në vendet boshe ku flamujt e stërlodhur të multikulturalizmit krijojnë strukturat e rrejshme dhe kahabindëse të bashkësisë ndërkombëtare me institucionet e saja brenda Kosovës që nuk respektojnë asapak rendin e ditës së institucioneve legale dhe legjitimne të Kosovës: KPAK, partive politike kosovare si dhe shoqërisë civile kosovare sipas logjikës proserbe dhe asaj fashisoide të minioritetit serb kosovar që s'ka të bëjë apo fare si takon vetia popullit të Kosovës, elitës politike kosovare që të prodhon hakmarjen dhe aplikon dhunën politike me nyjet e gabueshme të politikës ndërkombëtare rreth çështjes së pazgjedhur të kombit shqiptar. Thuajse asgjë. Vetëm e vetëm krijon fusha të tjera krize dhe e zgjat fazën e saj manifestative për sa i përket komoditetit se çka u duhet shteti kosovarëve?!

Përfytyrimet dhe paragjykimet e bashkësisë ndërkombëtare për kulturën evropiane që e kanë sjellur në Kosovë, vlerat e saja i kanë problematizuar gjer në atë kufi saqë fshatarit të Kosovës i duken të gabuara dhe konfuze. Bien për dheu vlerat e tilla për shkak të dekadencës dhe provincializmit të politikës dhe qëndrimeve mafioze të Srbisë, Francës, Italisë dhe Rusisë. Racizmi dhe fashizmi në këta vende ka arritur shkallën më të lartë në politikën e qeverive të tyre (Lenain - Goodin - Lapustikin dhjetor 2000 marë prej gazetës shkencore sllovene "Ampak" dhjetor 2000). Këtë qëndrim dhe mundësi të fashizimit të politikave të këtyre shteteve mundohet ta hedh poshtë vetë presidenti i të ashtuquajturës kulshedër shmitiane "RFJ" dr.Koshtunica me aplikimin e politikës së tij devide et impera ndërmjet shqiptarëve të Kosovës duke ia zgjatur dorën dr.Rugovës për pajtim dhe fillimin e negociatave për ardhmërinë e Kosovës. Ujku ujkut.

E vërteta është se më shumë se një dekadë po ndodh rehabilitimi i nocionit dhe praktikave fashiste dhe etablimi i tij në strukturat e devijuara dhe të komprumpuara politike dhe ushtarake flasin për një dukuri që politologu francez Jean Leca e përgëzon si element kairosit më larg se elementet e çveshura të petitio principit. Me fjalë tjera, eksportimi dhe importimi i strukturave boshe politike prej shteteve demokratike perëndimore në Kosovë nuk kanë të bëjnë me realitetin që i nevojitet dhe për të cilin realitet populli i Kosovës ka kaluar nëpër shkallën e nëntë të ferrit.

Etablimi dhe inkorporimi i dukurive dhe veprimeve politike ruse, serbe, franceze dhe italiane në Kosovë, në të ardhmen hipotetiksht thënë bëjnë përgatitjen dhe ndarjen e mundshme të trojeve shqiptare në Kosovë. Më së paku çka mund të them për kulturën evropiane dhe mbartësit e kësaj kulture brenda Kosovës, është se kjo kulturë është antishqiptare dhe e bjen në pyetje ekzistencën e popullit shqiptar, Lëvizjen Kombëtare për formimin e Kosovës si shtet. Vetë Evropa - ajo pra, në të cilën jetojmë të gjithë ne, gati thuajse shekuj me radhë - nuk është vlera por shterpë e vlerave, sa i përket pavarësisë së Kosovës.

Idea për pavarësinë e Kosovës është thuajse gati e vjetër më shumë se 130 vjet, por me kohën ajo ka ndryshuar kahjen dhe intenzitetin e lëvizjes brenda Shqiptarisë dhe ja pra tani, pas kaq dekadash ajo ide politike kthehet sikur idea më e preferuar dhe e dashur tek kosovarët, mbartësit e kahjetshëm për bashkimin e gjithë shqiptareve në një shtet të përbashkët.

Evropa paraqet një klub ekskluziv, e cila është krijesë e mendimit "gjaku i pastërt" dhe pastrimit etnik në bazë të armiqësive gjer tek bota e jashtme, e cila ka vepruar desrtuktivisht, dhe së fundi eleminimi i kulturave tradicionale në mbarë Evropën. Ajo që ka qenë konstitutive për Evropën, ka mbetur vlerë dominante gjer në ditët e sotme. Të gjitha vlerat evropiane dhe ideale, të cilat përsëriten me miliona herë çdo ditë, janë pjellë e ekskluzivizmit destruktiv.

Pak me çudi e pak me trullësi parashtrohet pyetja: a është e mundshme që pas tri - pesë vjetësh kur të kalon periudha e mbikqyrjes ndërkombëtare mbi Kosovën - i njëjti klub t'i mundësojë Kosovës që ta shpreh të drejtën e vetë për shtet apo jo?

Do ti paraqesi si ilustrim dy qëndrime tejet aktuale përeth kësaj pyetje të parashtruar.

I pari, sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, Kofi Anan, ka vlerësuar në një konferencë të mbajtur për gazetarë, se bashkësia ndërkombëtare, në vitin që po vjen, duhet të fillojë "të mendojë seriozisht" për zgjidhjen e problemeve kushtetuese në Serbi, Mal të Zi dhe në Kosovë. Sipas Ananit, "zgjidhje ideale do të ishte rregullimi i një lloj konfederate të tri territoreve e pastaj të fillojë qasja ndaj problemeve në bazë rajonale". Anan konsideron që konfederata do të shtronte probleme serioze, meqë pala shqiptare në Kosovë kërkon pavarësi, por edhe Mali i Zi po e kërkon pavarësinë e plotë, edhepse e ka lënë të hapur mundësinë për një bashkësi të shteteve të pavarura.

Kjo ofertë, së pari, duhet të shikohet si ofertë serioze, meqë bëhet nga një njeri që mban post serioz në një qendër të vendosjes, po ashtu qendrore ndërkombëtare. E dyta duhet vështruar këtë ofertë në kohën e ndërtimit të pushtetit të ri demokratik në Kosovë që në fakt ndodhi me zgjedhjet për pushtetin vendor dhe i cili pritet të rrumbullaksohet me zgjedhjet e përgjithshme vitin e ardhshëm. Së treti, duhet vështruar në raport me vullnetin e popullit të Kosovës, i cili në mënyrë plebishitare njëherë është deklaruar për pavarësinë si zgjidhje të vetme dhe të drejtë.

Elita politike kosovare duhet të jetë e vëmendshme me rastin e shqyrtimit të këtij propozimi sepse Kosova gjindet (para) në (një) momenti shumë të rëndësishëm të kthesave të mëdha, ndërsa vendimet e mëdha merren në periudhat e mëdha kohore.

Nga aspekti kushtetues juridik në procesin e shpërbërjes së ish-RSFJ-së, gjatë viteve 90/91, Kosova ka dalë si entitet i veçantë federal, e jo si entitet serb, prandaj në emër të një të kaluare të Kosovës të qenët si pjesë e ish-Jugosllavisë, tani të kërkohet përsëri kurorëzim me Jugosllavinë. Nga aspekti ndërkombëtar juridik, Kosova asnjëherë nuk ishte pjesë e Serbisë me asnjë dokument relevant ndërkombëtar juridik. Serbia është njohur si shtet në Kongresin e Berlinit në vitin 1878 pa Kosovën. Kosova në fakt është aneksuar nga Serbia, prandaj përse tani nëpërmjet konfederatës të kërkohej rikthimi i lidhjeve që në njëfarë mënyre Kosovës i janë imponuar, apo që kanë qenë zgjidhje aneksimi nga ana e Serbisë.

Pse është e papranueshme "Konfederata kofiane" duhet ta kërkojmë në faktin që Kosova në asnjë rast dhe në asnjë mënyrë nuk ka dhënë miratimin për krijimin e të ashtuquajturës "RFJ" e cila në një proces të dezintegrimit ("marramendës") u njoh si subjekt ndërkombëtar. Konfederata të cilën e ka propozuar Kofi Annan, në esencë nuk është asgjë e re, natyrisht se është e vonuar. Kjo ishte përshtatur para gjendjes së luftës e përpara deri në vitin 1992. Ajo në esencë synon ruajtjen e sovranitetit territorial të kësaj "RFJ" dhe mosnjohjen e subjektivitetit të plotë politiko-juridik ndërkombëtar as të Kosovës e as të Mali të Zi.

Termi konfederatë dallon esencialisht mjaft shumë, ngase kemi raste në Perëndim ku me autonomi dhe konfederatë në disa raste nënkuptohet pavarësia e plotë. Këtu nuk flitet për një model origjinal, i cili është njohur në të kaluarën, këtu është fjala për një koncept të ri, pararendës i të cilit është Daytoni. Konferenca e Dayton-it dhe kjo marrëveshje synohet të transplantohet në kompleksin e kësaj Jugosllavie që ekziston, nga Serbia dhe Mali i Zi, dhe të bëhet një lloj konfederate serbo-malazeze dhe Kosova e cila do të kishte një status më pak të avancuar sesa Mali i Zi e Serbia. Tani është shumë vështirë të bindet qytetari i Kosovës se ai nuk do të ketë përfaqësitë e veta diplomatike në shtetet tjera apo në OKB dhe organizatat e ndryshme.

Vlerësimi, shikuar nga faktori politik i vlefshmërisë së këtij dokumenti duhet të ketë parasysh këtë faktorë. Nëse Mali i Zi ndahet, serbët janë definitivisht popull i cili nuk ka mundur të tregojë sens për bashkëjetesë me kulturat sllave e jo serbe, e si mund të jetojë me shqiptarët. Nëse Serbia do të mundohet ta aplikon skenarin e dytë rezervë, ndarjes së mundshme të Malit të zi do ti printe sipas logjikës serbe dhe ndarja e Kosovës. Shqiptarët kuri nuk do ta pranonin një ndarje të tillë. Fjala "ndarje" e ka zërë vendin numër një tek fjalori dhe mënyrat e artikulimit të interesit nacional serb në koriz dhe dëm të kombit shqiptar.

Obsionet kanë zbritur në një version të vetëm me dy etapa: Kosova shtet i pavarur si hap drejt bashkimit kombëtar. Vetëm kështu mund të kuptohej si e dobishme ideja për konfederatë të shtetit të Kosovës me Shqipërinë e jo të Kosovës me Serbinë dhe Malin e zi. Nuk do të ishte aspak e goditur që kjo ide të përdorej për analogji me idetë që qarkullojnë në qarqe politike dhe diplomatike evropiane dhe botërore për të zgjidhur ngatërresat e ish - Jugosllavisë me lloj-lloj konfederatash atrfiticiale. Para gjashtë vitesh flitej se serbët e Bosnjës mund të hynin në konfederatë me Serbinë se federata kroato-boshnjake mund të lidhen me konfederatë me Ballkanin e Veriut nën influnecën ruse dhe të një konfederate në Ballkanin e Jugit nën ndikimin perëndimor. Projketet për konfederata janë më shumë manevra për të kaluar radhën se sa zgjidhje problemesh.

Studiuesi i së drejtës ndërkombëtare Y.Dinstein thotë: " Një shtet heterogjen nga pikëpamja etnike fetare ose gjuhësore, në organizmin e tij politik mund të jetë ose unitar, ose federativ. Nganjëherë mendohet se ekziston një qasje e tretë strukturore për një shtet të tillë, konfederata. Konfederata mishërohet me një traktat midis dy ose mashumë shtetesh dhe sovraniteti i pjesëve përbërse është faktori vendimtar për krijimin e saj...Konfederata si e tillë nuk përbën një shtet".

Kombi shqiptar nuk ka arsye të joshemi pas teorive për konfederata në gadishullin ballkanik. Për shqiptarët rëndësi ka që Kosova të restaurojë sovranitetin e vet. Lidhjet e saja me Shqipërinë janë punë e brendshme kombëtare dhe kompetencë ekskluzive e dy shteteve shqiptare sovrane, të cilët për njëfarë kohe mund të gjejnë mënyrat për të mbajtur parasysh kushtet dhe konjukturat politike ndërkombëtare.

Por sot problemi themelor është a do t'i nënshtrohen shqiptarët kërkesës së diplomacisë botërore për të pranuar edhe njëherë se Kosova bën pjesë në Serbi?

Qëndrimi i dytë vjen prej administratorit të sapoemëruar i OKB-së në Kosovë, Hans Haekkerupit, që e ka bërë të ditur se funksionin e tij si administrator i OKB-së në Kosovë, do ta marrë më 15 janar të vitit të ardhshëm dhe do të ketë si objektiv kryesor një ulje të dhunës dhe sigurimin e një "autonomie substanciale". Haekkerup, që ishte ministër i Mbrojtjes daneze, është zgjedhur më 8 dhjetor të këtij viti, nga Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, Kofi Anan, si zëvendësues i francezit Bernar Kushner. Në një konferencë për shtyp në Pallatin e Qelqtë, Haekkerup ka thënë se dhuna është "tani problemi kryesor" në Kosovë, por që vetëm një "zgjidhje politike" mund t'u bëjë ballë problemeve. Shefi i ri i administratës së OKB-së në Kosovë, ka shtuar se mendon të organizojë, sa më shpejt të jetë e mundur, zgjedhjet e përgjithshme në Kosovë, pas zgjedhjeve lokale të fundit të tetorit. Haekkerup ka bërë të ditur se do të punojë menjëherë për të stabilizuar një "kuadër juridik për autonominë substanciale të Kosovës, në kuadër të Rezolutës së OKB-së".

Cilit opcion sipas qëndrimeve të ndërkombëtarëve duhet tju ipet përparësi për zgjedhjen e statusit politik të Kosovës, do të mvaret prej vetë popullit kosovar dhe jo prej deklaratave boshe dhe dokumenteve rigjide dhe jopraktike?

Ngurtësia dhe konfuziteti vazhdon të jeton përmes tyre kundër vullnetit politik të popullit kosovar për vetëvendosje. Shpeshherë në artikujt e autorëve perendimor që i njohin fort mirë problemet e Ballkanit i theksojnë katër faktorët, apo elementet strumbullarë, që shprehin dhe favorizojnë pavarësinë e Kosovës. a) realiteti kombëtar demografik territorial i popullit shqiptar në Kosovë, b) individualiteti kompleks historik, gjeografik, struktural kombëtar dhe politik i Kosovës, c) e drejta natyrore e kombëtare e kolektiviteteve nacionale, pra edhe e popullit shqiptar të Kosovës për pavarësi, dhe d) vullneti politik dhe demografik i popullit shqiptar në Kosovë, vullnetin politik dhe demografik të popullit shumicë të Kosovës. (Münzel, Malcolm, Juka, Freundlich dhe Juzhniqi). Ndërsa faktorin e katërt e konsiderojnë si një determinantë socio-politike dhe më të rëndësishme krahas realitetit nacional demografik të popullit shqiptar në Kosovë. Ndoshta analizat politike nuk dëshirojnë të japin përgjigje për pyetjet e tilla, ndoshta për shkak të retorikës së argumentueshme të përparësisë që ka Serbia.

Kur bëhet fjalë për statusin e Kosovës, duhet të merren parasysh disa aspekte. Në rend të parë, aspekti historik. Historikisht, Kosova gjithnjë ka qenë entitet administrativ, gjeografik, kulturor, ekonomik etj. Aktualisht, nuk mund të gjendet asnjë argument, qoftë ai historik, politik, moral, apo ekonomik, që mund ta arsyetojë rikrijimin e Jugosllavisë, aq më pak kërkohet nga shqiptarët, që përjetuan tortura, ekzode, në vazhdimësi, që të pranojnë të jetojnë sërish me një popull, që tash e një shekull tregon shenja të agresivitetit brengosës për tërë rajonin dhe për tërë Evropën. Të gjitha këto u arritën në saje të luftës, ashtu siç u tentua edhe me Kosovën. Sikurse të ishte përfshirë çështja e Kosovës në Konferencën e Dejtonit, me siguri nuk do të ndodhte kjo tragjedi dhe gjithë ai ekzod, që e rrënqethi tërë botën. Pra nga aspekti historik, Kosova e fiton të drejtën e mëvetësisë, pra edhe të pavarësisë.

Një gjë është e qartë qysh tani, ku shkojmë dhe ç'ka dëshirojmë, ashtu dhe ashtu atje do të mbrrijmë: realizimin e të drejtës sonë demokratike, shpallja e Kosovës si shtet - pavarësia e Kosovës. Me këtë arritje jemi apres nous le deluge më pranë qëndrimit të arsyeshëm se Kosova do të përfiton pavarësinë, me lojrat e ndytura dhe të mykura të bashkësinë ndërkombëtare ose pa to. Në rradhë për servim është populli i Kosovës. Tjetër zgjedhje nuk ka. Mundësitë janë shtjerrur me atë që ndodhi.

Pse bashkësia ndërkombëtare mundohet që me përdhunë të na bind se një veprim i tillë nuk ka kuptim? Pse nëpërmjet të hapave të bëra të një politike të gabueshme bashkësia ndërkombëtare mundohet ta tregojë se sa e suskseshme është politika e saj sa i përket rolit dhe dezintegrimit të substancialitetit të kombit shqiptar në vend që ta përkrah integrimin e saj, përderisa politika sipas definicionit është "zgjedhje në mes të mundësive të dhëna" (Leggewie-Sternberger 2000:132)?

Bashkësia ndërkombëtare hedh poshtë mundësitë e mundshme aplikative, zgjedhje nuk ka, këtu bëhet fjalë për realizimin dhe aprovimin e diskursit autoritativ, që është pjesë përbërse e fitonjësve dhe atyreve që dinë diçka dhe veprojnë në atë drejtim: qeveritë e shteteve evropiane me politika të ndyera proserbe.

Diskursi analitik sa i përket pavarësisë së Kosovës flet qartë dhe kritikisht se me politikën e bashkësisë ndërkombëtare sa i përket pavarësisë së Kosovës nuk ishte esencialisht në rregull qëndrimi i tyre mohonjës për demilitarizimin dhe transformimin e UÇK-së në një ushtri të rregullt mbrojtëse të Kosovës si dhe mopranimin e shpalljes së pavarësisë së plotë të Kosovës si shtet i pavarur - këtë kërkesë "shtetet perendimore e mohonin si një politikë boshe, të paarsyeshme dhe joracionale" (Goldmayer, The Times 1999).

Diskursi analitik që tregon indikalisht një vendim dhe sjellje të tillë arrogante dhe diskriminuese i kundërvihet këtij veprimi dhe praktike dhe vihet thuajse kundër interesit kombëtar shqiptar në përgjithësi. Qeveritë e shteteve demokratike duhet ta kuptojnë se kosovarët nuk kanë mundësi tjetër përpos kësaj që të bashkohen të gjitha forcat politike dhe kulturore, në çdo aspekt dhe me gjithë dëshirë t'iu kundërvehen proceseve të tilla qysh tani kur koha punon për shqiptarët, dhe jo pastaj pas tri vitesh ose më shumë, tani është çasti i fundit për ta përvetësuar njohjen e shëndoshë se rrugëdalje tjetër për Kosovën dhe kosovarët nuk egziston përpos pavarësisë së Kosovës.

Kosova duhet vetë t'i tregon botës për realizimin e së drejtës së saj demokratike dhe legjitime. Nuk mund të ketë stabilitet në Ballkan, pa stabilitet të Shqipërisë dhe nuk mund të ketë stabilitet në Shqipëri, pa stabilitetin e Kosovës dhe nuk do të ketë stabilitet në Kosovë, pa pavarësi. Pavarësia nuk do të thotë menjhëherë stabilitet në Kosovë, por gjithashtu, nuk do të thotë stabilitet në tërë rajonin.

Shumë mendojnë se pavarësia e Kosovës do të jetë faktor destabilizimi në rajon, si në Maqedoni, Bosnjë. Në qoftë se duhet të fitohet pavarësia, duhet të ekzistojë stabiliteti në Kosovë, para pavarësisë. Institucuionet reale, ligji etj., duhet të zënë vend. Duhet të ekzistojë siguria themelore për të gjithë njerëzit, pranimi i multietnicitetit që paraqet bazën themelore të kulturës, traditës apo gjenomit shqiptar - bazën themelore të një kulture politike inkluzive demokratike.

Pavarësia e Kosovës është një çështje politike e jo juridike. Progresi ekonomik është shumë i rëndësishëm, çështja e kufijve stabilë, rritja e sigurisë. Kosova mund dhe duhet t' i tregojë botës se mund të ekzistojë si e pavarur, si një vend demokratik dhe tolerant. Kosovarët duhet të jenë të hapur në çmim dhe çmimi i tyre është pavarësia, Kosovarët duhet të krijojnë vend dhe të hapin hapsirën për vetëvendosjen e cila do të vijon, forcat politike duhet të ngushtojnë hapsirat e mosbesimit dhe moskomunikimit së bashku me pikën kryesore të nyjes themelore të programit të Lëvizjes kombëtare për pavarësinë e Kosovës.

Sa i përket pavarësisë së Kosovës këtu të gjitha forcat politike duhet të jenë dakord dhe në përputhje dhe pajtueshmëri me idealin: liria e plotë dhe pavarësia e Kosovës. Djathtas, majtas, lartë e poshtë interesi kombëtar e kërkon një sjellje të tillë.

• demontimi, dekonstruktimi i shtetit kosovar, i pavarësisë kosovare
Poanta kryesore e politikës ndërkombëtare në Kosovë do të jetë padyshim: demontimi, dekonstruktimi i shtetit kosovar, pavarësisë kosovare. Pjekuria politike e subjekteve politike në Kosovë deri më tani nuk sillet ashtu si duhet, sjellja endacake dhe moskalimi i dallimeve politike dhe atyre jetësore mund të bëhet varri i hijes së pavarësisë kosovare. Duhet arritur edhe njëherë konsenzin politik me të gjithë ata që ia duan të mirën kombit shqiptar. Duhet vepruar në atë drejtim.

Përgjegjet kryesore sa i përket vlerës dominante tek kosovarët nuk duhet dyshuar aspak. Pavarësia po ose jo ngren bazat themelore për trajtimet dhe interpretimet e ndryshme se Kosova duhet të jetë e pavarur - intelegibiliteti dhe arsyeshmëria e një politike të shëndoshë dhe mbrojsatore për interesin kombëtar do të ishte qëllimi dhe politika me një strategji shumëfishore sa i përket redefinimit të mardhënive në mes shoqërisë civile dhe shtetit, sovranitetit të plotë të Kosovës dhe shtetësisë së saj, s'bashku me pavarësinë.

Pavarësia e Kosovës duhet të jetë strategji zhvilluese, e gjallë me plot dinamizem dhe kuptueshmëri. Kosova duhet ta arrijë pikën andrimtare të kësaj strategjie: Kosovarët do të ecin përpara me këto qëllime të qarta dhe kuptimplote, dhe jo me lojra të fëlliqura për aktualizimin e luftës për pushtetin politik. Rilindja dhe restituimi i një paranoje të tillë mirëpërfilltazi i edukon dhe si katalizator i përcjell prej Kosovës në botë recetat e gabueshme të një politike të trashigimisë injoruese dhe kuri demokratike dhe kuri shqiptare. Pushteti dhe vetëm pushteti. Lëmë mënjanë këto ide neoromantike në fund të shekullit XX-të. Në qoftë se Kosova nuk do ta arrin qëllimin e luftës së saj që bëri, atëherë interesi kombëtar kapitulon për 100 vjet vetmi lojrash të fëlliqura dhe lakuriqe.

Interesi kombëtar i Kosovës duhet lidhur për shtetin kosovar - shteti është garantues i vetëm i interesit kombëtar. Shteti kosovar sipas definicionit do të jetë sovran, përndryshe për të nuk mund të flasim. Populli shqiptar luftoi me shekuj për pavarësinë e Kosovës. Mbetet që kosovarët të dëshmojnë se janë të aftë të vetadministrojnë shtetin e ardhshëm të Kosovës, duke i respektuar të gjitha vlerat e demokracisë përendimore dhe të dëshmojnë se janë faktor konstruktiv dhe partner i besueshëm i bashkësisë ndërkombëtare, në ndërtimin e stabilitetit, paqes dhe demokracisë. Përcaktimi i statusit të Kosovës është një problem i madh dhe i gjatë, por problemet e mëdha kërkojnë edhe zgjidhje të qëndrueshme. Çdo tentim i zgjidhjes së statusit të Kosovës, brenda kornizave të "Jugosllavisë", është i pamundëshëm dhe i papranueshëm.

Pavarësia e Kosovës është e drejtë legjitime, demokratike e popullit të Kosovës, por faktkeqësisht e vonuar dhe e penguar, por që politikisht dhe moralisht e arsyeshme, kurse historikisht e pashmagshme. Kosovarët duhet të shprehin gatshmërinë për t'i marrur përgjegjësitë - përgjegjësitë për shtetin e Kosovës. Çdo zgjidhje gjysmake, që i ofrohet Kosovës, si autonomi substanciale, pavarësi e kushtëzuar, konfederatë etj, janë vetëm shtyrje e zgjidhjes së problemit. Shteti i pavarur i Kosovës do ta japë edhe kontributin e vet në sforcimin e sigurisë në rajon, për t'i ngritur dhe mbështetur të gjitha standardet perëndimore.

Si synim duhet pasur aftësimin për një bashkëpunim dhe bashkëveprim, me focat e NATO-së. Forca e ardhshme e Kosovës nuk do të jetë e madhe, por do të jetë profesionale, e disiplinuar dhe do të jetë në shërbim të gjithë popullit të Kosovës. Do të jetë aq e aftë dhe aq e madhe, sa do të jetë e mjaftueshme për ta mbrojtur jetën, pasurinë e Kosovës, popullin e Kosovës, sovranitetin dhe lirinë e Kosovës.

Duke llogaritur dhe inkorporuar dëmin që është duke na shkaktuar bashkësia ndërkombëtare me logjikën e saj idiotike dhe kapricioze të kalkulimeve dhe hesapeve misterioze mundohet që anasjelltazi integrimit të mundshëm të popullit shqiptar të vepron ndryshe, është duke mbjellë thekër dhe mundohet të korrë grurë. Të ashtuquajturat proceset evropiane të integrimit në Kosovë janë për nga natyra shpërbërëse, redeviantive dhe joakumulative sepse janë të infiltruara mbrenda trupit dhe pasojave kundrejt rrjedhinave me karakter të dyshimtë demokratik ((bllokimi i Mitrovicës prej thundrës së zezë animike dhe kontrabandiste të "fashistve të vegjël ala Milosheviq" (Horvat, 1999). Para dhjetë viteve ky intelektual eminent kroat shkruante që "Kosova është vend i shqiptarëve, si shumicë si dhe i pakicave kombëtare, që prezanton aktualisht shoqërinë, e cila duhet të përgatitet për vetadministrim, për përballimin e sfidave, që dalin, për krijimin e realitetit të shtetit të pavarur të Kosovës. Realitet ky, i krijuar mbi vullnetin, apo si rezultat i vullnetit të popullit të Kosovës."

Shteti i pavarur i Kosovës, si faktor stabiliteti në rajon, do të vërehej në tri aspekte. Aspekti i parë do të ishte kururëzimi i aspiratave të popullit të Kosovës, pra të shumicës së shqiptarëve. Populli shqiptar i Kosovës, si shumicë vendosëse për Kosovën, do ta ndiente përgjegjësinë, jo vetëm ndaj pakicave qytetare, por gjithësesi për disa çështje që e karakterizojnë shtetin e Kosovës. Në këtë rast, theksoj imazhin e Kosovës, para faktorit ndërkombëtar. Aspekti i dytë do të ishte ndihmesa që do të jepte shteti i Kosovës, e që ka të bëjë me çështjen shqiptare në Ballkan, në raport me fqinjtë. Aspekti i tretë është mjaft domëthënës dhe ka të bëjë me ndihmesën, që do të jepte shteti i pavarur i Kosovës, sidomos në bazë të angazhimeve që do të kishte populli i Kosovës, kësaj here, para faktorit ndërkombëtar.

Shkenca politike shqiptare duhet të flasë me tru dhe të ndjej me zemër se sovraniteti i shtetit kosovar duhet të jetë pushteti më i lartë në Kosovë: pushtet, që nuk njeh mbi vete asnjë instancë më të lartë të pushtetit dhe autoritetit politik. Është e pandashme dhe absolute, pa marë parasysh regullimin e brendshëm të saj konstitutiv të shtetit. Kjo është abeceda e teorisë politike. Abeceda e cila duhet të zërë atë vend që i takon ndër bartësit e projektit për pavarësinë e Kosovës. Politologu i njohur gjerman Karl W. Deutsch patë thënë se " pavarësia dhe sovraniteti janë lidhur njëra me tjetrën dhe janë identike sikur shtatëzënsia: sikur femra nuk mundet me qenë pak shtatëzënë, njashtu shteti nuk mundet me qenë pjesërisht i pavarur dhe pjesërisht sovran" (1998, 159).

Kosova do të jetë sovrane dhe e pavarur ose s'është. S'do të jetë sovrane dhe e pavarur. Shteti kosovar që është duke lindur duhet të punojë edhe mëtutje që të ndërton institucionet demokratike dhe pluralizmin politik në të gjitha lamitë e jetës prej ligjshmërisë, politikës mbrojtëse, të brendshme dhe jashtme dhe asaj monetare. Këto duhet të jenë elementet përbërse të sovranitetit të shtetit kosovar. Bashkësia ndërkombëtare për një kohë bukur të gjatë sillej por edhe tani sillet në mënyrë arrogante ndaj institucioneve legjitime dhe legale në Kosovë, duke filluar me QPK-së dhe forcës së saj ushtarake UÇK-së që qe aleate deri në fitore, deri tek përdorimi i recetave të ndryshme për rehabilitimin dhe introvertitetin e politikës rugovase që sërish ta mer pushtetin lokal.

Analistët politik në Perendim theksojnë që zgjidhja e statusit politik të Kosovës duhet të zhvillohet përmes tri elementeve kryesore të një strategjie e sajuar dhe e implementuar prej bashkësisë ndërkombëtare. Duhet të gjendet një marrëveshje përmes dialogut dhe është përfundimisht komuniteti ndërkombëtar, ai që merr përgjegjësinë për zgjidhjen e stastusit final të Kosovës. Mendoj se është koha për gjetjen e kësaj zgjidhjeje, por ajo nuk duhet të jetë e ngutshme. Komuniteti ndërkombëtar, së bashku me kosovarët, do të punojnë në institucionet e përkohshme dhe siç është premtuar, do të organizohen zgjedhjet e përgjithshme parlamentare.

Sjellje anomalike dhe shqetësuese e botës demokratike kundrejt popullit të Kosovës me një politikë diskriminuese sa i përket analizës objektive politike nuk i mbulon gropëzat e saja me plot ankime dhe braktisje, rrahje dhe malltretime të popullit të Kosovës. Pavarësia e Kosovës është në funksion të proceseve integruese dhe mendoj që e ardhmja e Kosovës është qenia e saj dhe integrimi i saj si pjesë e Evropës. Unë në punën time shkencore kam ardhur në përfudnim: se solucuioni i Kosovës së pavarur paraqet sot soculcionin më të drejtëpeshuar të kohës, në interes të thellë kombëtar, jo vetëm për kombin shqiptar në Ballkan, por edhe për atë serb. Çështja e Kosovës paraqet një rast klasik të vetëvendosjës dhe Kosova përmbush të gjitha elementet dhe të gjitha kushtet sipas të cilave një populli i njihet e drejta për vetëvendosje. Këtu duhet bërë një hap prapa.

Le të marim njëfarë qëndrimi hipotetik, që me bashkimin evropian formohet njëlloj shteti i madh, njëfarë civitas maxima. Këtë e firmosi edhe marëveshja e Nicës. Mbartësit e projektit të Evropës së bashkuar për shkak të qëllimeve propagandistike një gjë të tillë e mohojnë. Le të besojë kush të dojë. Njerëzit e njëjtë flasin për "shtetasit e Evropës". Nëse Evropa nuk do të ishte "super shtet", flitja për "shtetësinë evropiane" do të ishte e paqëllimshme. Në qoftë se "shtetësia evropiane" nuk është e paqëllimshëme, prej një perspektive kohore është absurde të flitet le të themi për shtetësinë kosovare. Në Evropë si një lloj shteti në të ardhmen Kosova do të jetë si një provincë, Kosovarët dhe Kosovaret joshqiptarët dhe joshqiptaret, që tani trajtohen nga institucionet legale të Kosovës si shtetas dhe shtetase, do të jenë sikur provincialkat dhe provincialkasit.

Në realitet shiquar vërejmë se me integrimin proporcional të Kosovës në Evropë në Kosovë pritet që të rritet provincializmi. Humbja e kulturës shtetrore dhe zavendësimi i saj me ate provinciale në ngritjen e shtetit të madh evropian paraqet atë që duhet Shqiptarët në tërësi ti brengos - është adventizimi dhe devoluimi i kulturës shqiptare dhe identitetit nacional në përgjithësi. Identiteti kulturor dhe etnik mund të egzistojnë edhe pa shtetin, sikur folklori, vetëvendosja për fatin e vet me këta procese disproporcionale do ti ngushtohet përbërja qenësisht.

Sjellja e vendimit për atë si mundet si komunitet politik të jetojmë - më saktësisht: sjellja e vendimit i cili ka të bëjë me mënyrën e jetesës, të cilën eksistencë e mundëson jetësimi i komunitetit politik dhe vetë shtetasve dhe shtetaseve të Kosovës që do të trashigonin luftën për egzistencë prej gjendjes së tanishme abnormale.

Sikur duket kombi shqiptar më së shumti e adhuron luftën për egzistencë se sa jetën vetë, nuk e dij pse në këto procese mikropsikologjike na shpien tradita apo "budallallajki". Premtimet boshe prej komunitetit evropian që po u ofrohen shqiptarve natë e ditë se Kosova, Shqipëria dhe Maqedonia si anëtare të UE barabartësisht do të vendosin për objektivat e ndryshme, që janë për kombin shqiptar thujase shumë të rëndësishme. Konferenca e Nicës e solli në sipërfaqe "...luftën e tmershme dhe permanente të shteteve të mëdhaja me ato të vogëlat për definimin e një pozite, poli dhe pike nisëmtare të modelit të ri hegjemonist apo hegjemonëve të rinj brenda civititas maximës" (David Held,2000:123).

Injorojmë veten në qoftë se do të mendonim se zëri shqiptar në Evropën e bashkuar do të ishte i rëndësishëm sikur ai gjerman apo freng. Vlera e përdorimit të saj do të ishte më i vogël se sa para luftës çlirimtare të popullit kosovar. "RFJ" ishte një monstrum, Srbija brenda saj kulshedra e përdhosur me programin politik për krijimin e një Serbije të madhe duke i përfshirë edhe trojet etnike shqiptare. Ky program politik serb dështoi përgjithmonë sa i përket Kosovës, por Serbija ende mbetet nxitësja kryesore e ndonji lufte të re shqiptaro-serbe. Kjo gjendje vjen duke u tensionuar brenda Kosovës lindore, sepse shteti fashisoid serb vazhdon me strategjinë e vjetër duke menduar se do tia arin qëllimit, dëbimit dhe eleminimit të shqiptarëve, popullit autokton brenda trojeve etnike shqiptare.

Teoria politike ende s'ka gjetur përgjigjen për pyetjen : sa e arsyeshme do të ishte pavarësia e Kosovës mbrenda SHBE (Shteteve të Bashkuara të Evropës) apo bashkimi i Kosovës me trojet tjera shqiptare?

Nuk është lehtë me iu përgjegjur kësaj pyetje sepse ajo e humb raison d'etrin e vet. Duhet të jemi dakord me qëndrimin e traditës demokratike të teorisë politike të shtetit që UE apo SHBE nuk do të jetë(në) civitas maxima. Eksekutimi i sovranitetit kombëtar dhe shpërbërja e shtetit si mekanizem themelor për sjelljen e vendimeve të përbashkta kolektive, të cilën e pat aprovuar koha moderne, në realitet shiquar nuk paraqet mbartjen e komptencave në nivelet më të larta, nuk paraqet këmbimin e mekanizmave të vjetra politike me ata të rejat, thjeshtë thënë paraqet "vrasjen, varrimin, mbytjen e saj" (Wolf,1999:12), eksekucionin e sovranitetit kombëtar si asaj pengese të tregut të lirë dhe shlyerjen e sjelljes së vendimeve politike duke i shpallur si të panevojshme.

Në kohën moderne vlente si kusht i tregut të lirë, sa i përket Evropës, egzistimi i sistemit të shteteve sovrane. Nuk mund të flitej për tregun e lirë nëse nuk bëhej fjalë edhe për shtetin sovran. Ajo që ndodh përpara syve tanë, dhe sa kemi mundësi që këtë gjendje ta absorbojmë në mendimin tonë në realitet shiquar paraqet diçka tjetër. Tregu i lirë nuk e nënshtron vetëm sistemin shtetror të vendosjes në realitet e gëlltit (i adsorbon funkcionet e saja primare dhe i zavendëson me funksione të reja të një niveli dhe kategorizimi të ri "shtetror"). Vetë institucionet e sjelljes së vendimeve politike transformohen në korporacione biznesi të cilat mundësojnë dhe krijojnë hapsirën dhe vendin e tyre në tregun e lirë. Për vendosjen e punëve të përbashkëta mund të flitet më së shumti kur korporacionet e ndryshme të tregut të lirë pa kufij, gjejnë interesin e përgjithshëm të përbashkët. Ajo që do të mbetet prej pushtetit është mikrofizika e pushtetit, nivelet më të larta të cilat do të jenë korporative.

Teza që liberalizmi sot realizon idealin fashist të shoqërisë ka rëndësi të madhe për refleksionin shkencor politologjik. Karakteristika kryesore e zotërimit fashist është parasegjithash shpërbërja e shtetit: shtetësia e Behemontit. Duke marë parasysh absolutizimin e tregut të lirë si një treg global, parafytyrimi evropian për "tregun e brendshëm të BE pa kufij" paraqet një spekulim të dorës së parë. Me ngritjen e tregut të brendshëm të pakufizuar i cili bazohet në shkatrimin e sovranitetit nacional, Evropa me Paktin e Stabilitetit krijon kushtet për absorbimin dhe adsorbimin e ri ekonomiko-social të një tregu global pa kufij në Ballkan.

Në qoftë se logjikës së tanishme do ti kundërvihej logjika e cila solli gjer tek bashkimi (zhvillimi i proceseve politiko-ekonomiko-sociale të integrimit) i deritanishëm nëse do ti shkonte pas gjer në fund atëherë ajo duheshte ti kundërshtonte parimet e saja në qoftë se dëshiron të ekzistojë, dhe kështu duhet theksuar se me rastin e Kosovës ky problem me gjasa botërore shtyu strategjitë e fuqive të mëdhaja të ndryshonin parimet dhe procedurën e lojës demokratike sepse tejkaloi konfliktet e mbrendshme dhe shkaktoi konflikte me joevropianët. Se si do të jenë këta konflikte në të ardhmen me Joevropianët, se si do të jetë "përmbysja e civilizatave", e tregoi qartë lufta serbo-shqiptare në Kosovë dhe Bosnë.

Distnikcionin të cilin lirisht mund ta prognozojë do të ishte ai se lufta në Kosovë së pari simboliksiht shkatroi institucionet fiktive rrugovase d.m.th " institucionet R e Kosovës si shtet - qeverinë e Bujar Bukoshit, kuvendin dhe vetë postin e presidentit" dhe pastaj "institucionet e pushtetit publik me karakter paralel sikur ishte QPK, UÇK", dhe deri tek "shuarja e plotë e të gjitha institucioneve të ngjyrave të ndryshme pa mos pasur bazën e tyre tek legjitimizimi dhe legjitimiteti i plotë politik" si dhe krijimit të institucioneve të reja sipas recetave të komunitetit ndërkombëtar pa kyçjen e vetë subjektit primar politik popullit të Kosovës nëpërmjet të mekanizmave të ndryshme juridiko-politike drejt një ruge për në Evropën e bashkuar", duke hedhur fajin apo duke fajësuar popullin kosovar se mungesa e pushtetit publik do të prodhojë konflikte me karakter të dominimit mbi tjerët.

Nuk duhet theksuar disi se kush kujt i dominon me përdhunim dhe sjellje cinike politike në Kosovë - shqiptarët komunitetit ndërkombëtar apo anasjelltazi. Sepse shteti kosovar sovraniteti, liria dhe autoriteti i saj legjitim nuk është zavendësuar me mekanizmet tjera të vendimit primar publik, por me anë të direktivës së një qeverie ad hoc jolegjitime por e imponuar prej dikujt tjetër, ndërkombëtarët e kanë të qartë se sjellja dhe aplikimi i vendime të tilla nuk do të jenë më të mundshëm pa mos pasur përkrahjen e popullit kosovar. Komuniteti politik i cili nuk ka mekanizma për sjelljen e vendimeve publike nuk mund të egziston si komunitet politik. Liria e pakufizuar e tregut të lirë nuk mund të kontrollohet.

Të flasish për politikën e jashtme dhe të mbrendëshme të UE është tepër kapricioze dhe e pakuptimtë thuajse joproduktive. Funkcionet e shtetit i mbartin në një organizëm, që nuk është as shtet por bazohet në shpërbërjen e shtetit. Tregu i lirë pa kufij së shpejti do ti nënshtron ato funkcione primare të shtetit sipas logjikës së vete dhe njashtu do ti zhduk si një "politikë." Tregu i lirë ishte mekanizem i domosdoshëm përderisa gjendej nën kontrolin e vullnetit politik, derisa kufijt kishin qenë të përcaktuar prej vetë interesit kombëtar.

Liria absolute e tregut të lirë do të sjell shumë të kqija; sepse paraqet "furivitetin e zhdukjes së shtetit klasik". Shteti ishte garancion i sigurisë së popullit në teritorin e përcaktuar; i ashtuquajturi shteti social garantonte së paku sigurinë themelore sociale. Me shuarjen e shtetit kjo siguri humbet. Ligjet e tregut të lirë ad infinitum ngrenë joligjshmërinë dhe jodrejtësinë.

Duke artikuluar idenë (jo) të gabueshme të (bashkimit) - integrimit të Kosovës dhe trojeve tjera shqiptare mbrenda UE, si pata filluar me një pozicion të kontrastuar se proceset e tilla integruese sjellin humbjen e vetë aspektit politik - sovranitetit nacional të kombit shqiptar. Edhe pse ky proces (bashkimi) - integrimi duke parafrazuar politiologun amerikan Robert Dahlin paraqet në realitet bashkimin struktural duke e përjashtuar sovranitetin nacional, është përgjigjja ime dhe argumenti im i një politologu që shenjërisht beson në parimet themelore të traditës së teorisë politike demokratike evropiane dhe asaj botërore, këtu për çdo arsye e eliminoj qëndrimin e gabueshëm të UE dhe komunitetit ndërkombëtar për përparësinë që ka(në) çështja(et) dhe aspekti(et) ekonomik(e) (integrimi dhe prosperiteti ekonomik), dhe se revidojë qëndrimet e gabueshme të qendrave vendimamrëse të komunitetit ndërkombëtar që ekonomia duhet pasur primat para politikës për zgjedhjen e çështjes kombëtare të pa zgjedhur të një populli - ÇËSHTJES SË PAZGJEDHUR SHQIPTARE asaj kombëtares. Kjo paraqitet si një proces politik me një histori politike kontinuale drejt afirmimit dhe zgjedhjes së saj optimale për vetë kombin shqiptar.

Ky integrim i botës shqiptare mund të jetë në interesin ekonomik të kombit, nuk është thuajse aspak në interesin (ekonomik) - politik të Shqyptarisë. Me siguri që është në interes të kornizave "tregut të mbrendshëm të UE pa kufij". Nuk mund të jetë në interesin kombëtar, sepse përparimi i integrimit evropian bazohet në shkatrimin e shtetit dhe ekonomisë nacionale. Integrimi i botës shqiptare në UE me siguri që do të sjell profite me afat kohëshkurtër edhe disa qarqeve të biznesit shqiptar, të cilët do të gjinden në linjën e parë të luftës së tregut të lirë homo homini est lupus. Shumica e popullsisë do të jeton më dobët sesa tani. Ajo shumica dhe gjeneratat e ardhshme do të varosen në oltarin e "katër lirive".

Shenjëtarët e këtij kulti do ti bashkangjiten historisë me profetësinë herostratike qyrymtare. Sipas këtyre parimeve të cilat janë paraqitur këtu shkurtimisht nuk mbetet thujase kurgjë tjetër përpos teatralizimit dhe spektakolarizimit të integrimit të shqyptarizmit në UE, këtu mbetet hapur pyetja praktike se çka duhet bërë. Kundërshtimi i mosintegrimit do të ishte joreal - gjërat kanë shkuar larg - paraqet një pyetje aktuale, sikur thash, si duhet shpëtuar, atë që mundim të shpëtojmë. Edhe përgjegja për këtë pyetje duhet të ketë karakter parimor. Bashkimin (integrimin) në UE të botës shqiptare duhet ngadalësuar, duhet anuluar përkohësisht hyrjen e saj mbrenda si "anëtare e plotëfuqishme", njashtu duke respektuar axhendat e të gjitha fuqive politike të qeverive evropiane dhe asaj amerikane Kosova dhe pjesët tjera të etnicitetit shqiptar dashur padashur iu dorzohen në "përdorim" interesave të furishme evropiane. Me këtë ngadalësim ose shtyerje do të fitonim shqiptarët në kohë, në të cilën do të përcaktonim strategjinë e zhvillimit në trekëndshin Tiranë - Prishtinë - Tetovë, dhe në bazë të formulimit të një strategjie reale për zgjedhjen e problemit kombëtar të shqiptarve.

Për shqiptarët pra, edhe pas ndryshimeve që kanë ndodhur në Evropë, tani, në prag të shekullit 21 mbetën në fuqi vendimet e Kongresit të Berlinit 1878, konferencës së Londrës 1913, të sistemit të Versajës, të politikës së jaltës dhe të Maltës. Strukturave politike shtetrore, në Kosovë dhe Shqipëri, u kërkohet të bëjnë edhe njëherë atë që u bë më 1945 në Prizren dhe më 1939 në Prishtinë, që shqiptarët të vetëmohojnë të drejtat kombëtare dhe të pajtohen se Kosova të mbetet e pushtuar dhe e aneksuar në Serbi edhe në të ardhmen kur do të vjen deri tek zgjedhja definitive e statusit politik të Kosovës. Mbi shqiptarët e Kosovës po rritet trysnia nga të gjitha anët për ti detyruar t'i nënshtrohen fatit të keq apo mortit që ra e u pamë dhe për ta lënë çështjen e tyre kombëtare në tavolinën e ambicieve të fqinjëve dhe në mëshirën e diplomacisë ndërkombëtare, si dhe mbretërve të përkohshëm të Kosovës që vijnë e shkojnë sikurse të kishin qenë lajmëtarët e oreksit të masakruar të fortunës eo ipso.

Tani është koha kur mund të flitet për interesin kombëtar në bazë të parimeve themelore të konsenzit politik të Shqyptarisë do të përcaktonim se ç'farë integrimi i trojeve shqiptare në një shtet të përbashkët shqiptar do të ishte i pranueshëm dhe adaptabil ndaj politikës së UE dhe komunitetit ndërkombëtar pas mbarimit të luftës në Kosovë. Kahja e shtrembëruar e kësaj strategjie jodemokratike që UE mundohet ta aplikon tek bota shqiptare përmes Paktit të Stabilitetit për Evropën Juglindore me siguri në dhjetvjeçarin e ardhshëm do të sjell moskuptime dhe endje lartë e poshtë duke iu larguar me qëllim prej problemit të pa zgjedhur të shqiptarve çështjes nacionale.

Me fjalë tjera do të duhet që subjektet politike shqiptare duke respektuar "fenomenologjinë e shpirtit shqiptar" t'i kundërviheshin strategjisë së gabueshme të komunitetit ndërkombëtar përeth problemeve vitale të kombit shqiptar në tërësi. Kushtet që do t'ia parashtronte kombi shqiptar komunitetit ndërkombëtar do të ishin rezultanta e një procesi politik të një konsenzi të gjërë midis të gjitha subjekteve politike shqiptare, e jo pranimi i çdodoshëm i kushteve nga ana e UE, kushte të cilat "ngrinë" esencën e problemit aq të rëndësishëm për ne shqiptarët, po si jo integrimi në BE por jo në pozitën e qenit që leh dhe spo të guxohet të të …Pa mos pasur strategji me përkrahje gjithëkombëtare dhe me elemente të shëndosha vizionale nuk do të mundnim ti përballonim "varfërisë politike kombëtare", nuk do të mundnim t'ia arinim qëllimit tonë.

Duhet kuptuar dhe spiritusin e kohës se ajo që ndodh edhe me shtetet tjera që janë duke kaluar fazat e ndryshme të tranzicionit i ka kapluar epidemija e pritjes dhe rradhitjes në grupacione të ndryshme, prej hyrjeve dhe daljeve në pushtet me shantazhimin e "integrimit në Evropë" duke menduar se s'janë në Evropë, me veprimet e tilla formojnë tensionet e frigës dhe pritjes sipas filozofemës sa ma parë aq ma mirë për ne, tjerët sna interesojnë fare.

Tek shqiptarët rrjedhinat dhe ngjarjet politike të dhjetëvjeçarit të fundit kanë pasur dinamikë dhe pasoja krejtësisht tjera. Teprica e një kërkese që nuk ka përkrahjen e përgjithshme të një kombi për shkak se legjitimitetin e vet e ngren me idisiomat "Pakti i Stabiletit" është shansi më i meritueshëm që po e ofron bota demokratike "popujve jodemokratik" për të stabilizuar rrethanat dhe korigjuar qëndrimet dhe parimet politike kombëtare të të gjithëve në Ballkan - me logjikën njërit më shumë tjetrit më pak.

Shkatrimi i vlerës numër një të një populli - sovranitetit kombëtar si dhe shkeljen apo mënjanimin e lirisë nga ata të cilët gadi thuajse njëqindëvjet mundohen me të gjitha mjetet dhe mënyrat e nxira ta shkatrojnë vlerën më madhnore sovranitetin - lirinë e kombit shqiptar - prej kësaj që është jovlerë: Çka ju duhet shteti i përpashkët? Çka ju mbetet shqiptarve sipas logjikës serbe, thuajse kurgjë përveç fuqisë së ëndrave dhe kurgjë tjetër. Nuk mundet ndarë pjesët e trupit kombëtar thujase asesi, edhe një absurd paradoksal në fund të këtij shekulli ua kaplon mendjelehtësinë shqiptarve se s'janë të zotit të kuptonin parimet themelore të teorisë politike - unë nuk do të dëshiroja të sjellja një përfundim të tillë mirëpo bota empirike e veprimit politik të subjekteve politike shqiptare flet gjallërisht për një proces të tillë politik me karakter ndodhirash të kompromisit.

Elita politike kosovare një gjë të tillë e pat kuptuar qysh moti por…Çështja e pazgjedhur e kombit shqiptar mbartet si vlerë e çvlerësuar në mijëvjeçarin e ardhshëm, kompromiset e ndryshme ndërmjet elitave në pushtet duhet kuptuar ku veprojnë dhe jetojnë politikisht shqiptarët alternativa tani për tani s'ju intereson dhe s'ju konvenon sepse bashkësia ndërkombëtare ua ofron shqiptarve Paktin e Stabilitetit thuajse të gatshëm, thuajse me plot konsekuenca të diktateve të nënshkruara evropiane.

Në fillim të Kontratës Sociale J.J.Rusoi pat shkruar se "...njeriu lind i lirë dhe se çdokund pranë tij gjinden "urat e pakalueshme" (Lacan). Ata që besojnë se Shqyptarinë do ta nënshtronin lehtë, thuajse po gabojnë shumë, se shpirti liridashës i popullit shqiptar do ti tejkalojë të gjitha ata "ura të pakalueshme" drejt bashkimit të gjithëmbarshëm kombëtar. Mos të harojmë amanetin e të parëve tonë: Kosova kuri nuk ka qenë Serbi!! Kosova kuri nuk do të jetë Serbi!! Sa i përket teorisë politike dhe përfundimeve që ajo sjell nuk duhet larguar gurin prej vendit se bashkimi i të gjitha trojeve shqiptare është çështje e kohës.