Fillimi i punimeve në rrugën Durrës-Kukës-Morinë

30.11.03 Pragfesta me shënimin e fillimit të punimeve në rrugën Durrës-Kukës-Morinë
tashë është edhe një rast i humbur për të shpalosur mendësi integruese në përmasat europiane. Edhe kësaj here dominoi logjika partiake në Shqipëri dhe logjika proivincialiste në Kosovë. E meqë raste të tilla si fillimi një rruge të këtyre përmasave në një festë kombëtare nuk ka edhe aq shesh, mbetet që të pritet një tjetër rast, ku do të inaugurohet një sjellje tjetërfare të politikës shqiptare.

Nga mënyra se si filluan zyrtarisht punimet në rrugën Durrës-Kukës-Morinë, nëse i përmbahemi thënies se dita e mirë shihet në mëngjes, nuk është e lehtë të parasikohet një mbarim i suksesshëm i saj. Edhe pse ky akt solemn u bë në prag të festës kombëtare shqiptare, ngjyrat e tij nuk lanë mbresën e një solemniteti që rrezaton në përmasa të mëdha.
Shiritin që shënoi fillimin e punimeve e prenë kryeministri i Shqipërsë dhe minsitri i mbrojtjes, por pa pjesëmarrje të personaliteteve të tjera të larta shqiptare. Meqë kjo rrugë ka karakter nacional, atëherë konform kësaj rëndësie, në solemniteti do të ishte normale të merrte pjesë i gjithë kreu i shtetit, bashkë me opozitën. Por, duket se konfliktet politike që kanë përfshirë edhe shumicën qeverisëse, kanë minuar mundësinë që kjo ngjarje të paraqitte një moment mobilizimi dhe pajtimi.
U vërejt edhe mungesa e plotë e zyrtarëve nga Kosova në këtë ngjarje. Prerja e shiritit të një rruge lokale, që lidh Shajkocin me Besianën, dhe fillimi i ndërtimit të një shtëpie të kulturës prej shtatëqind metrash katrorë në Fushë Kosovë, kanë tërhequr si magnet një pjesë të zyrtarëve kosovarë.
Përderi sa në rastin e parë, mungesa e personaliteteve të larta të Shqipërisë, ka të bëjë me konfrontimin e brendshëm politik, në rastin e dytë , kjo ka të bëjë me theksimin e karakterit porvincial të politikës. Edhe kësaj radhe konfliktualiteti iraciona dhe provincializmi banal, janë dy anë të të njëjtit litar.
Kultura politike në Kosovë, duke ruajtur karakter vërtet lokalist, më shumë e ka forcuar prirjen e saj që të jetë manifestive se sa vepruese. Në natën e 27 nëntorit kanë vërshuar telegramet e urimit për festën nga të gjita zyrat dhe nga të gjitha kabinetet. Edhe ps enë kryeqytetin e Kosovës nuk u shënua asnjë prerje shiriti, telegrame urimi ka pasur më shumë se në cilindo kryeqytet të botës.
Fillimi i punimeve në rrugën Durrës-Kukës-Morinë, edhe në një kontekst politik të konfronuar dhe me mendësi provinciale, megjithatë do të duhej të ishte një ngjarje më e shënuar. Rëndësia e kësaj rruge për Kosovën është jetike. Meqë edhe korridori i tetë edhe korridori i dhjetë e anashkalojnë Kosovën, atëhetë rruga Durrës-Kukës-Prsihtinë është ajo që e lidh Kosovën me të dyja këto korridore. Në Durrës fillon korridori perëndim lindje, i cili përshkon Shkupin e Sofjen dhe përfundon në Burgas, duke u lidhur me Turqinë. Ndërsa me korridorin e dhjetë, që përshkon Salsburgun-Lubjanën-Zagrebin- Beogradin-Sofjen- dhe përfundon duke u degëzuar për në Igumenicë dhe Selanik, Kosova lidhet afër Nishit.
Lidhja në korridoret e mëdha europiane, qoftë dhe vetëm si ide, në një rast tjetër, do të mobilizonte të gjitë faktorët politikë dhe ekonomikë dhe vetë qytetarët. Sepse integrimi për të cilin flitet në mënyrë poashtu manifestative, nuk është një vulë në një letër me dy tri fjali, po një lidhje shumëplanëshe, që nga rrugët dhe ekonomia e deri te respektimi i të drejtave të njeriut dhe të pakicave kombëtare.
Pragfesta me shënimin e fillimit të punimeve në rrugën Durrës-Kukës-Morinë
tashë është edhe një rast i humbur për të shpalosur mendësi integruese në përmasat europiane. Edhe kësaj here dominoi logjika partiake në Shqipëri dhe logjika proivincialiste në Kosovë. E meqë raste të tilla si fillimi një rruge të këtyre përmasave në një festë kombëtare nuk ka edhe aq shesh, mbette që të pritet një tjetër rast, ku do të inaugurohet një sjellje tjetërfare të politikës shqiptare.