| Kartolinë kosovare
Fundi i vitit 2002, në Kosovë përjetohet me ndjenja
të përziera: në njërën anë është
optimizmi i faktorëve politikë, të cilët flasin
për suksese të mëdha, ndërsa në anën
tjetër është apatia e qytetarëve, të cilët
realitetin jetësor kosovar nuk e shohin me dioptrinë e
të zgjedhurve të tyre.
Pak a shumë ndjenja të përziera, kur bëhen bilance
vjetore, mund të ketë në çdo vend dhe në
çdo shoqëri, sepse gjithkund kërkesat e qytetarëve
janë më të mëdha se mundësitë e qeverive.
Por, në vende me normalitet politik dhe social, diferenca në
vlerësime është rezultat i komunikimit ndërmjet
qeverisë dhe qytetarëve. Në atë rast maten premtimet
e dhëna elektorale dhe shkalla e realizimit të tyre, si
dhe bëhet një lloj riprogramimi i obligimeve që mbeten
për vitin pasues.
Ndërsa, në Kosovë nuk ka një komunikim të
tillë. Institucionet vendore dhe ato ndërkombëtare,
i bëjnë dhe i shpallin vlerësimet e veta në
mënyrë të parevokueshme, ndërsa qytetarët
poashtu shfaqin ndjenjat e tyre në mënyra joformale, krejt
larg mundësisë së ndikimit mbi institucionet. Fjala
vjen, kryeadministratori i Kosovës dhe menagjeri ndërkombëtar
i KEK-ut, në intervistat e fundvitit kanë dhënë
vlerësime pozitive dhe optimiste për situatën energjetike
në Kosovë, duke përmendur megavatët e prodhuar,
mjetet e investuara dhe parashikimet për të ardhmen. Ndërsa,
qytetarët e Kosovës, në çdo anketë që
bëhet, shfaqin indinjatën e tyre me kolapsin energjetik,
i cili po ua shkatërron bizneset dhe po ua pamundëson
jetën normale. Mirëpo, as të parët as të
dytet, nuk i adresohen situatës komplekse që mbretëron
në këtë fushë, që nga menagjimi i keq dhe
jotransparent e deri te “morali i ulët” siç
u shpreh Rajder, lidhur me kryerjen e obligimeve për energjinë
e shpenzuar.
Tash për tash nuk vërehen shenja të vullnetit se
së paku vitin e ardhshëm të fillojë vënia
e komunikimit më aktiv ndërmjet administratës dhe
qytetarëve. Ndërsa, pa vënien e këtij komunikimi
nuk mund të rritet as besimi i ndërsjellë, sepse
administrata ndërkombëtare dhe qeveria vendore nga ana
e tyre, për të arritur objektivart për një Kosovë
stabile, multietnike dhe të integruar, duhet ta aktivizojnë
më shumë qytetarët e Kosovës në këto
procese. Stabiliteti askund nuk arrihet vetëm me polici dhe
me organe të ndjekjes, po para së gjithash me kooperimin
e qytetarëve. Në këtë kontekst, veçanërisht
e rëndësishme është që të fitohet
besimi i qytetëarëve për qëllimet e mira të
administratës ndërkombëtare dhe të qeverisë
vendore, lidhur me disa çështje të ndieshme, e
që kanë të bëjnë direkt me të ardhmen
e Kosovës. Në këto çështje bie edhe kthimi
i të zhvendosurve në shtëpitë e veta, liria
e plotë e qarkullimit të të gjithë qytetarëve
dhe bashkëpunimi me vendet fqinje në kuadër të
integrimeve rajonale. Për të realizuar këto obligime,
nuk mjafton vetëm dërgimi i mesazheve me anë komunikatash,
po një punë intensive politike dhe administrative në
terren. Viti i ardhshëm nuk është vit elektoral,
prandaj nga udhëheqësit vendorë do të mund të
shfrytëzohej më shumë për këto punë,
që janë edhe nje test për kapacitetet e tyre qeverisëse.
Ata do të duhej të jepnin provë se janë drejtues
për të gjithë qytetarët e Kosovës, e jo
vetëm për elektoratin e tyre.
Nga ana tjetër, administrata civile ndërkombëtare,
duke e ditur se në Kosovë ka filluar ndërtimin e
një sistemi të ri shoqëror- ekonomik, i cili pashmangshëm
kalon nëpër fazën e kapitalizmit të egër,
do të duhej të manifestonte vitin e ardhshëm më
shumë komunikim në formë të përkujdesjes
për shtresat e varfëra të shoqërisë dhe
për punonjësit e shërbimeve publike. Vetëm në
atë mënyrë ajo do të arrinte një mobilizim
përmbajtësor të potencialeve të shoqërisë
për të realizuar reformat dhe përballimin e sfidave
të tranzicionit të dhimbshëm. REL
|
