Vetëdijësimi i arsimtarëve dhe i të gjithë qytetarëve, pas kësaj vale të re të pakënaqësive sociale, do të duhej të shkonte në atë drejtim që të mos mbetet e bllokuar te kërkesa për rroga më të larta. Krijimi i një shoqërie efikase, duhet të jetë është preokupimi kryesor.

Grevat e arsimtarëve, dhe të minatorëve në Kosovë, bashkë me grevat që janë paralajmëruar, nga punëtorët shëndetësorë dhe pensionistët, do të jenë të suksesshme, vetëm nëse do të krijojnë një botëkuptim të ri për përgjegjësinë e të gjithëve në shoqërinë e re kosovare. Pra, epilogu i vërtetë i kësaj vale të re të pakënaqësive sociale, do të duhej të ishte vetëdijësimi për respektim rregullash e ligjesh dhe kontribut të të gjithë faktorëve socialë në zhvillimin dhe stabilitetin e shoqërisë.

Arsimtarët dhe të gjithë ata që kërkojnë paga më të mëdha nga ato që i kanë, vërtet kanë gjendje të vështirë sociale. Por, të hollat për pagat e arsimtarëve dhe të gjithë buxhetorëve të tjerë, nuk pikin nga qielli. Të hollat njëherë duhet të mbledhen në buxhet e mandej ndahen.

Ndërsa, Kosova e këtyre katër vjetëve, është shembull i hidhur i qëndrimit minues të shumicës së qytetarëve ndaj buxhetit dhe ndaj shërbimeve publike. Injorimi i pagesës së shërbimeve, fshehja e tatimeve, futja e mallrave kontrabandë, ka pamundësuar konsolidimin e buxhetit të Kosovës në pajtim me nevojat e popullsisë.
Poashtu është e ditur se në këto vite fabrikat praktikisht nuk punojnë. Madje edhe ato që punojnë ngapak, nuk krijojnë të ardhura të mjaftueshme edhe për buxhetin e Kosovës. Kjo do të thotë se buxheti mbetet i dobët për të përballuar një rritje të standardit të qytetarëve.

Me një fjalë, vetëdijësimi i arsimtarëve dhe it ë gjithë qytetarëve, pas kësaj vale të re të pakënaqësive sociale, do të duhej të shkonte në atë drejtim që të mos mbetet e bllokuar te te kërkesa për rroga më të larta. Krijimi i një shoqërie efikase, duhet të jetë është preokupimi kryesor.

Nëse mbetet puna vetëm në kërkesat për rroga më të larta, faktikisht do të jetë një version i njohur i presioneve sociale që bëheshin në të kaluarën në ish federatën jugosllave. Ish Jugosllavia, ishte një vend model sa i përket rritjes së rrogave të punëtorëve dhe përmbushjes së kërkesave sociale të qytetarëve, me dhënie kredish e beneficionesh të shumta. Por, meqë ato para nuk fitoheshin nga prodhimi, mirreshin kredi nga institucionet e huaja financiare. Në atë mënyrë, ish federata u zhyt në borxhe deri në fyt. Dhe kur e pllakosi kriza ekonomike, shpërtheu pakënaqësia në formën agresive të nacionalizmit, gjë që ia dha goditjen fatale.

Më një fjalë, qytetarët duhet të edukohen që të mos kërkojnë paratë që nuk ekzistojnë, paratë që nuk i kanë i krijuar, ose që nuk kanë kontribuuar të fitohen.

Krijimi i një shoqërie të begatë bëhet vetëm në rast se krijohet një vetëdije e fortë për të punuar të gjithë për realizimin e shoqërisë së tillë. Në rast se kjo nuk ndodh, atëherë shoqëria e fragmentuar dhe e konfrontuar, mbetet në shtjellën e varfërisë dhe të krizave që ndërrohen më shpesh se stinët e vitit, pa gjetur asnjëherë zgjidhje të vërteta.

5 shtator 2003, REL, Prishtinë