Analizë

Doktrina dhe përvoja historike e marrëdhënieve politike ndëkombëtare, ka provuar se, “nuk ka probleme kontradiktore dhe të pazgjidhura, që nuk mund të zgjidhen me mjete paqësore, në marrëveshje të ndërsjellë ndërmjet vendeve të interesuara”. Kjo tezë parimore e së drejtës dhe e diplomacisë ndërkombëtare, pa asnjë pengesë mund të merret si bazënisje edhe për zgjidhjen përfundimtare të çështjes koloniale të Kosovës, po qe se protagonistët kryesorë të bashkësisë ndërkombëtare (Amerika dhe Bashkimi Evropian) janë të gatshëm dhe të vendosur për t’i respektuar ligjet pozitive të së drejtës ndërklombëtare dhe dispozitat e Kartës së OKB-së për njohjen e vetëvendosjes popujve dhe vendeve të kolonizuara, siç është edhe rasti i Kosovës në relacionin me Serbinë kolonizatore. Mirëpo, fatkeqësisht, politika zyrtare e qeverisë së Serbisë së “demokratizuar” (2000-2004) e Zoran Zhivkoviqit (kryeministër), e Nebojsha Çoviqit (nënkryeministër) dhe e Vladan Batiqit (ministër i Drejtësissë) nuk njeh as parime, as standrade të së drejtës ndërkombëtare, as të UNMIK-ut e as të Amerikës, kur është fjala për shkolonizimin e Kosovës nga ana e SMZ-së.

Këtë konstatim tonin e justifikoi praktikisht qeveria e Serbisë, e cila më 8 dhjetor 2003, e hudhi poshtë Planin preliminar për ardhmërinë e Kosovës, të propozuar nga Kombet e Bashkuara, dhe të mbështetur nga Amerika dhe Bashkimi Evropian (BE-ja). Ky është edhe një argument më shumë që flet se, Serbia me çdo kusht synon të integrohet në strukturat përkatëse të Bashkimit Evropian dhe në procesin e stabilizimit dhe të aderimit të vendeve perëndimore ballkanike në BE, si dhe në partnerizmin për paqe të Aleancës së Atlantikut Verior(NATO-s), por me “Kosovën si pjesë territoriale dhe administrative serbe”(!)

Mirëpo, it cannot be done, sepse Kosova historikisht ka qenë, është, edhe do të jetë territor i Shqipërisë Etnike. Në asnjë mënyrë Unioni i SMZ-së, nuk ka gjasë që të përfshihet në proceset integruese rajonale, evropiane dhe transatlantike me Kosovën si barrë koloniale edhe në fillim shekullin XXI. Këtë fakt të pashmangshëm Serbia dhe Mali i Zi, duhet ta kenë pasur parasysh, pavarësisht nga vardisja e politikës së tyre hipokrite “paqësore” ndaj Shqipërisë, Evropës, dhe në veçanti Amerikës, që Kosovën dhe territoret e tjera etnike shqiptare, t’i mbajnë edhe më tej nën sundimin e tyre të egër kolonial. Mirëpo, këtë “devizë politike” të Serbisë kolonialiste, që është projekt strategjik afatgjatë i Serbisë së madhe të Slobodan Milosheviqit, tanimë e kanë “lexuar” dhe e kanë kuptuar në detaje si Amerika, Organizata e Kombeve të Bashkuara, ashtu edhe Bashkimi Evropian.

Është fakt i pamohueshëm se pas rënies së regjimit gjenocidal-militarist shtetëror të Slobodan Milosheviqit (tetor 2000), bashkësia ndërkombëtare, në veçanti Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Organizata e Kombeve të Bashkuara (OKB) dhe Bashkimi Evropian(BE) kanë bërë përpjekje të jashtëzakonshme diplomatike dhe ekonomike, që Serbinë jo vetëm ta rikthejnë në gjirin e tyre, dhe në organizmat e tjera ndërkombëtare, por edhe ta shpëtonin nga katastrofa ekonomike dhe kaosi politik i saj, si rrjedhim i shterimit të tre agresioneve të saj gjenocidale në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë gjatë periudhës së viteve 1990-1999 të fundshekullit XX. Mirëpo, përkundër gjithë këtij investimi kapital të këtyre faktorëve më relevantë të bashkësisë ndërkombëtare, politika dhe propaganda e regjimit serbomalazez e Beogradit dhe e Podgoricës deri tani (2000-2004) praktikisht dëshmuan se, edhe pas dorëzimit të Slobodan Millosheviqit në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës, nuk janë të gatshme të shkëputen nga prirjet dhe strategjia e kolonializmit serbmalazez kur është fjala për Kosovën, Anamoravën (Presheva, Bujanoci dhe Medvegja) dhe Malësinë e Mbishkodrës (Tuz, Hot, Grudë, Plavë, Guci, Ulqin dhe Tivar).

Të gjitha përpjekjet dhe aranzhmanet katërvjeçare të diplomacisë serbomalazeze me institucionet dhe me organizatat e bashkësisë ndërkombëtare janë zhvilluar me “moton” deklarative për rindërtimin ekonomik dhe reformat politike e demokratike në Serbi, duke synuar integrimin rajonal me shtetet fqinje në kuadrin e Paktit të Stabilitetit të Evropës Juglindore, dhe “statusin e merituar” integrues në Bashkimin Evropian(BE), më 2007. Mirëpo, në këtë kontekst, praktikisht ende nuk kanë dhënë asnjë rezultat konkret për shkak se edhe qeveria katervjeçare e koalicionit serbomalazez, e identifikuar me Vojislav Koshtunicën (ish-president i Serbisë dhe i Malit të Zi), me Zoran Gjingjiqin (ish-kryeministër i qeverisë Serbisë), me Nebojshqa Çoviqin (nënkryetar i qeverisë së Serbisë) dhe me Svetozar Maroviqin (kryetar i Unionit Serbomalazez) ende është duke vazhduar “këngën e vjetër” të politikës pushtuese hegjemoniste të regjimit hollokaustik serbomadh të Slobodan Milosheviqit.

Natyrisht, regjimi “demokratik” i Svetozar Maroviqit dhe i Nebojsha Çoviqit nuk përputhet me taktikën agresive të politikës propagandistike dhe luftarake të regjimit të juntës paramilitare, policore e ushtarake të Slobodan Milosheviqit, kurse me strategjinë afatgjatë të tij, është tërësisht kompatibil, dhe paraqet të njëjtën simetri të rrezikut si për Kosovën, ashtu edhe për pjesët e tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike. Dimensionet e paralajmërimit të një rreziku të tillë për shqiptarët, sheshit pasqyrohen edhe në vendimet dhe në deklaratat zyrtare të Qeverisë dhe të Kuvendit të Serbisë, që i referohen mohimit të pavarësisë së Kosovës. Sipas tyre, del krejtësisht e qartë se Unioni i Serbisë dhe i Malit të Zi, Kosovën ende e konsiderojnë “territor etnik serb”. Mbi këtë bazë fallso, antihistorike dhe antiligjore Kosova është sanksionauar edhe në Kushtetutën e re të SMZ-së. Pikërisht, këtu qëndron poenta kyçe pse politika kolonialiste serbomalazeze i ka hudhur poshtë si të papranueshme “standardet” për Kosovën, të miratuara nga administrata ndërkombëtare e UNMIK-ut, të cilat u proklamuan zyrtarisht në mënyrë ceremoniale nga Hari Holker, më 10.XII.2003 në Prishtinë, me ç’rast promovimi publik i këtyre standardeve u mbështet nga ana e përfaqësuesve më të lartë të politikës zyrtare shqiptare të Kosovës, Ibrahim Rugova (kryetar i Kosovës) dhe Bajram Rexhepi (kryeministër i Qeverisë së Kosovës).


“Anatomia” e ndërrimit të tezave serbomëdha-test për Hari Holekrin dhe për Amerikën në Kosovë

Refuzimi në formën korale i standardeve për Kosovën (në inicimin, në ideimin dhe “përpunimin” e të cilave kanë marrë pjesë edhe vetë specialistët e politikës dhe shkencës juridike serbe të Beogradit) nga ana e Unionit të SMZ-së, nxjerr në pah faktin se Serbia dhe Mali i Zi janë të gatshme të bashkëpunonë me Amerikën, me OKB-në, përkatësisht me UNMIK-un, me BE-në dhe me OSBE-në, vetëm po qe se vjen në shprehje realizimi i njëanshëm dhe subjektiv i “anatomisë” së ndërrimit të tezave serbomëdha në disfavor të pavarësisë së Kosovës dhe të diplomacisë mbështetëse të saj nga ana Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe e UNMIK-ut, përkatësisht e Kombeve të Bashkuara.

Siç pohon politika propagandistike shoviniste antiamerikane e Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi, shkas kryesor i kontestimit dhe i refuzimit të standardeve të Planit të Hari Holkerit për Kosovën, qenkanë këto “fakte” : “ Iniciativën dhe draftin e këtij dokumenti nuk e kanë përpiluar Kombet e Bashkuara ose UNMIK-u, por kjo është “një letër”, të cilën në Prishtinë e solli Mark Grosman, nënsekretari i Stejt Departamentit Amerikan?! ‘Procedimin’ e mëtejmë të këtij dokumenti e mori përsipër Dejvid Ros, këshilltar në misionin e UNMIK-ut” etj. Sipas përmbajtjes së kësaj teze të trilluar dhe të ndryshuar sipas “oreksit” të uzansave tradicionalë të propagandës së zezë dhe të bardhë të regjimit kolonial të Beogradit, del se Projekti i standardeve të theksuara për Kosovën, qenka hatrtuar nga epspertët e njohur të politikës shtetërore amerikane, që atë edhe ia paskanë “imponuar” kryeadministratorit të UNMIK-ut, Hari Holker. Ja, ky është preludi i gënjeshtrës dhe i dezinformimit të opinionit publik nga ana e propagandës së politikës zyrtare të Beogradit, që për qëllim të fundit ka kompremtimin e politikës dhe të rolit paqësor të SHBA-ve në Kosovë, përkatësisht në Ballkan.

Në këtë vështrim, njëri nga patrtizanët e ndërrimit të tezave në disfavor të UNMIK-ut dhe të Amerikës, është Nebojsha Çoviqi (kryear i Qendrës Bashkërenduese për Kosovën dhe nënkryetar i qeverisë së Serbisë), i cili në frymën euforike të nacionalromantizmit serbomadh, në stilin e dikurshëm të mesijes së tij,Slobodan Milosheviqit përmes deklaratve të tij dhënë masmediave të ndryshme serbe është shprehur se Plani i Hari Holkerit është një përpjekje perfide e tij, që në emër zbatimit të standardeve të proklamuara për Kosovën, të nxjerrë jashtë loje, Rezolutën 1244, Kornizën kushtetuese (në hartimin e së cilës ka marrë pjesë edhe Serbia së bashku me autonomistët juristë shqiptarë nga Kosova dhe administrata e UNMIK-ut të Hans Hekerupit), duke evituar kësisoj përgjegjësinë e UNMIK-ut, të KFOR-it dhe të institucioeneve të përkohshme. Sipas cilësimit të tezës së ndryshuar dhe të trilluar të Nebojsha Çoviqit, miratimi i standardeve të Planit të Holkerit, nëkupton: “Autostradën për pavarësinë e Kosovës”(Tanjug, më 9.12.2003). Sikundër ky konstatim hipotetik i Nebojsha Çoviqit, të përbënte vetëm 50% e dozës së vërtetës mbi paragjykimin e statusit të ardhshëm politik të Kosovës, atëherë del krejtësisht e qartë se, pala shqiptare nuk ka asnjë arsye, që të mos e mbështetë me përpikmëri zbatimin e standardeve të Planit të UNMIK-ut. Fundja, pavarësisht nga mesazhi tendencioz dhe jo objektiv i kësaj teze akuzuese dhe të paqëndrueshme të nënkryeministrit serb, Nebojsha Çoviq në llogari të kryeadministratorit të UNMIK-ut, Hari Holkeri, zbatimi i standaredeve të theksuara për Kosovën, pa dyshim do të thotë një hap drejt pavarësisë së Kosovës, që do të ishte faktori kryesor i stabilizimit të paqes dhe të sigurisë në Ballkan, i pëlqeu kjo apo jo politikës virusoide kolonialiste të Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi.

Ndërkaq, për sa u përket akuzave të subjekteve politike serbe (pozitë-opozitë), se “njohja e pavarësisë së Kosovës, do thotë përflakjen e Ballkanit”, kjo është tezë absurde dhe e paqëndrueshme e politikës zyrtare serbomalazeze, e lansuar nga regjimi gjenocidal serbomadh i Slobodan Milosheviqit, dhe nga politika e Kishës Ortodokëse Serbe. Përkundrazi, po qe se ndodhë që politika pushtuese serbomalazeze nuk heq dorë me rrugë paqësore (me ndërmjetësimin e OKB-së dhe Amerikës) nga kolonizimi i Kosovës, atëherë, vërtet, do të përballemi me rrezikun e shpërshtimit të një lufte të re me dimensione jo vetëm ballkanike, por edhe më gjerë.

Të gjithë përfaqësuesit legjitimë të politikës serbomalazeze, dhe populli serbomalazez, tanimë, duhet ta kenë të qartë njëherë e përgjithmonë se, Kosova është territor i Shqipërisë Etnike, e jo i Serbisë, as i Malit të Zi, të cilën e kanë shkëputur nga trungu i saj indigjen, që nga viti 1912, në saje të luftërave gjenocidale të hordhive serbomalazeze, dhe të ndihmës së aleatëve të tyre-Fuqive të Mëdha të Evropës së asaj kohe. Tanimë, edhe Amerika, edhe OKB-ja, edhe Bashkimi Evropian e kanë të qartë se Kosova është shqiptare, por në të jetojnë edhe pakica serbomalazeze, si dhe të tjerë, çka do të thotë se të drejtat e tyre në asnjë segment nuk do të ngulfatën, as nëpërkëmben me t’u pavarësuar Kosova nga sundimi kolonialist serbomalazez.

Pavarësisht nga destruktiviteti dhe shovinizmi i politikës serbomadhe se “Kosova është tokë serbe”, gjë që kjo është vetëm një ëndërrë dhe utopi e shkretë, që e shfrytëzojnë dhe e kapitalizojnë për qëllime të marketingut politik për pushtet liderët dhe grupet e ndryshme të interesit përbrenda Serbisë dhe Malit të Zi, sepse Kosova më kurrë nuk ka gjasë, që të kthehet brenda kufijve kolonialë të Serbisë dhe të Malit të Zi. Në këtë vështrim, asnjë argument nuk është në favor të së drejtës historike serbomalzzeze mbi Kosovën, por është e kundërta.

Politika serbomalazeze mund të ushtrojë kërcënime, shpotitje ironizuese se “shqiptarët nuk do ta shijojnë kurë pavarësinë e Kosovës, por janë duke parë ëndrra etj.”.Mirëpo, të gjitha këto “mjete moralizuese” të propagandës dhe politikës serbomalazeze, assesi nuk do të ndihmojnë në rikthimin e terrorit dhe të gjenocidit të institucionalizuar shtetëror të Unionit Serbomalazez në Kosovë. Ç’ është e vërteta, Beogradi dhe Kisha Ortodokëse Serbe në Kosovë kanë filluar të ngrejnë institucione paralele shtetërore si pandan Qeverisë së Kosovës dhe UNMIK-ut. Këtë e ka deklaruar edhe Hari Holkeri, duke nënvizuar se :”pushteti i Serbisë kohëve të fundit po vazhdon me forcimin e strukturave paralele në Kosovë, posaçërisht në shkallë komunale, gjë që kjo është në kundërshtim me Rezolutën 1244, dhe është duke rrezikuar ndërtimin dhe zhvillimin e shoqërisë multietnike në Kosovë”.(The Guardian,10.12.2003). Mirëpo, të gjitha këto përpjekje të KOS-it dhe të politikës serbomalazeze për të rikthyerë sovranitetin kolonial mbi Kosovën, së shpejti do të dështojnë, si rrjedhim i njohjes së subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës.

Të gjitha koketimet dhe deklaratat e politikës zyrtare serbomalazeze, se dakordohen me kursin e politikës së jashtme amerikane në Ballkan dhe në Evropë janë të pasinqerta, dhe pa asnjë përmbajtje reale të zhvillimit të marrëdhënieve miqësore reciproke me SHBA-në, sepse kanë për qëllim vetëm shfrytëzimin e favoreve të saj në emër të gatishmërisë së luftimit të terrorizmit ndërkombëtar, dhe të vjeljes së ndihmave dhe të kredive financiare për të ringjallur bankrotin ekonomik dhjetëvjeçar, e në anën tjetër të murkullojnë dinakërisht terrorizmin e tyre kolonial mbi Kosovën dhe territoret e tjera të Shqipërisë Etnike.

S’ka dyshim se, në çdo kohë, Serbia dhe Mali i Zi janë të gatshme t’i dërgojnë trupat e tyre ushtarake në Afganistan, në Irak, dhe kudo, në cilindo qoftë skaj të botës, vetëm ta “bindin” Amerikën se “Kosova është serbe, dhe shqiptarët janë terroristë dhe separatistë”. Ky është i tërë sensi i vërtetë i vardisjes së politikës së sotme “demokratike” dhe të “disiplinuar” të Unionit Serbomalazez ndaj politikës zyrtare amerikane, politikë kjo, e cila në esencë për serbët dhe për malazezët racistë, e ka humbur besimin dhe kredibilitetin e saj që nga ndërhyrja ushtrarake e NATO-s në Kosovë kundër forcave militare, paramilitare dhe policore të Serbisë dhe të Malit të Zi, të cilat e patën djegur Kosovën, dhe shpërngulur me dhunë dhe me terror mbi 800.000 mijë shqiptarë në IRJM, në Shqipëri, në Turqi, në Evropë, në Amerikë dhe në Australi etj.

Natyrisht, edhe politika zyrtare amerikane nuk është infantile dhe, aspak e "përgjumur" nga "evolucioni" i politikës zyrtare të Unionit të SMZ-së ndaj saj, sepse tanimë si regjimi hollokaust i Slobodan Milosheviqit, ashtu edhe ai regjimit "demokratik" të "DOS-it" i kanë dhënë mjaft argumente të pamohueshme, se politika serbomalazeze, patjetër duhet të lirohet nga recidivat e mitologjisë mesjetare dhe të kolonializmit mbi popujt e tjerë fqinj të Ballkanit. Ndryshe, do të vijë në pikëpyetje serioze "idili" i marrëdhënieve ekonomiko-tregtare e diplomatike i Amerikës me Unionin e SMZ-së, marrëdhënie këto, të cilat ende qëndrojnë në "këmbë të qelqta", sepse Unioni i SMZ-së, akoma nuk e ka dhënë "provimin e maturës" nga politika e jashtme në rastin e zgjidhjes së statusit përfundimtar të Kosovës, sepse ende po ushqehet me vlerësimet negative të politikës antishqiptare dhe antiamerikane të regjimit fashistoid kriminal të ish-kryetarit të Serbisë, Slobodan Milosheviq. Këtë e dëshmoi edhe potezi më i ri i gabuar i Qeverisë së Serbisë, e cila më 9 dhjetor 2003, i hudhi poshtë si të papranuara, standardet për Kosovën, të sajuara nga ana e UNMIK-ut, dhe të miratuara nga politika shqiptare e Kosovës, si dhe nga Bashkimi Evropian(BE) më 10.12.2003.

Arritjen e një konsensusi të këtillë politik të palës shqiptare me faktorët e bashkësisë ndërkombëtare në miratimin e Planit të kryeshefit të UNMIK-ut, Hari Holker për zbatimin e standardeve për Kosovën, pushtetarët dhe politika propagandistike zyrtare e qeverisë së Serbisë, me në krye Nebojsha Çoviqin,(nënkryetar), Zoran Zhivkoviqin (kryeminkistër),Goran Svilanoviqin (ministër i Jashtëm) i Unionit të SMZ-së, si dhe i "trabantëve" të tyre nacionalshovinistë në Kosovë, Oliver Ivanoviq, Rada Trajkoviq dhe Momçilo Trajkoviq etj., e cilësuan si "teori komplloti" dhe ndërhyrje direkte në çështje të brendshme të Serbisë nga ana e Amerikës dhe UNMIK-ut, në favor të përgatitjes dhe të promovimit të ardhshëm të pavarësisë së Kosovës.