Reportazh

Çikërimën e fundit të kafesë në filxhanin tipik anglez,axha Ramadan, 75 vjeçari nga Prishtina, e thith duke të dhënë ndjenjën e një nikoqiri prej vitesh.Ramadan Berisha, në fakt është krejt ndryshe.Është ashtu siç na thotë vetë ai:"E kam troshitur atë të mallkuar dinar, e kam troshitur bre..., por më ndini, jo për salltanetet e serbit, as për batakçillëqe, por për më shumë arsimim, për më shumë shqip në familjen time , për më shumë kulturë në Kosovën tonë..."Ai, axha Ramadan me peshën e 75 viteve mbi kurriz, ka gati të vulosur në ç'do rrudhë të ballit me detaje ciflat e dy luftërave mbi shqiptarët.Është prototipi i shqiptarit, që zbriti në Angli në kohën e krizës dhe "trazoi" portretin e tij të vjetër me një jetë të re, teksa i dukej edhe komode, edhe inferiore, edhe zhgënjyese në fakt.Bashkë me të ,e shoqja dhe dy djemtë, vajza dhe pesë mbesat e nipi i tij i vetëm i lindur në South Yorkshire.Veç këtij të fundit, ata e ndjenë lirinë në hapësirën e kaltër të qiellit, teksa lanë pas kampin e Stankofcit në Maqedoni, kur një avion special i Mbretërisë së Bashkuar i zhvendosi, si për fatin e tyre të shkruar nga Zoti, siç shprehet axha Ramadan, dhe i pruri në qytetin e Yorkut, në këtë ndërthurje të mrekullueshme të lashtësisë me modernen, në strofkën tashmë turistike të ish kryeqytetit të parë anglez.Më pas këtu u lehtësuan dhimbjet për dy të rrënët nga familja e tij në luftën e paharruar për ne të gjithë.
Axha Ramadan, nuk e ka pirë kurrë duhanin, por tani se lë paketën mënjanë.E nisa, thotë ai, në kampin e Stankofcit në Maqedoni, pasi na dëbuan serbët paramilitarë nga shtëpia në Prishtinë.Nuk e kisha pirë duhanin as në momente më të vështira të jetës sime, as në kampin nazist të Prishtinës më 1944, as kur më burgosën serbët për të më shtuar shërbimin ushtarak, as kur më humbën në luftë dy të afërmit e zemrës sime.Por, policët më të egër të Ballkanit, sivëllezërit e serbëve, më lanë këtë dert.E.e, e, nejse, tani dua t'a lë mënjanë këtë mizohistori...
Tani mëngjeseve të ftohta angleze, axha Ramadan me një shkop në dorë, por ende trupmbajtur, ecën rrugës ndanë shtëpisë ku jeton dhe përshëndetet me të gjithë, ashtu siç di ai në fakt, t'i bëjë për vete edhe më fanatikët e këtij vendi ndaj të huajve."Është koha të harrojmë të kaluarën e të ndërtojmë të renë.E kaluara, ose më saktë koha jonë mbaroi",-shton ai teksa e shoqërojmë në rrugën e tij të mëngjeseve e të buzëmbrëmjeve të zakonshme tashmë."Ne bëmë aq sa ditëm,- vazhdon ai, aq sa mundëm.Tani të rrinjtë duhen lënë të lirë, të paktën të mos u vëmë gurrë nëpër rrota, të mos u thurrim kurthe, e të mos ua bëjmë atë që as serbi s'do t'ua bënte më.Unë jam kundra burgjeve për lirisjedhësit, jam kundra heshtjes, se ajo është e njëjtë me varrin e më e keqe se vdekja...Të rrinjtë janë më shumë se një e thënë, më shumë se një këngë, më shumë se një zanafillë, ata janë e vetmja shpresë për një Kosovë të re, ...për një Shqipëri të re...
E ndërsa lotët e tradhëtojnë, ashtu mbi bastun në këtë ecje të shkurtër konfuze, tërheq një degë jargavani ndanë rrugës dhe thotë amanetin:"Për një grusht dhe ..., po, po, për një grusht dhe të Kosovës kemi nevojë tani...,Atë grusht dhe e dua aty tek varri im, aty në Prishtinë..."
KOHA NË MARTINS COURT

Jo rrastësisht restorant-bari në Martins Court të Leicester Squares, ka marrë emrin "KOHA".Pronari i tij nga Prishtina, Fadil Maqedonci, i vuri këtë emër në gjuhën shqipe, këtu në zemër të metropolit anglez, larg emërtimeve që sytë tanë janë mësuar të shohin zakonshëm, jo për ndonjë zgjedhje personale, por ashtu siç thotë ai për "EUROZERI"-n, për vetë faktin e kohës që solli shqiptarët në këtë vend.Për "EUROZERI"-n më tej ai shprehet:"Ishte koha e një shansi të ri për të gjithë shqiptarët, koha që i dha trungut të përvuajtur shqiptar shanse të reja, koha që hoqi retë e zeza mbi Kosovë".
Dhe përzgjedhja duket vërtet interesante.Tani mjaft klientë janë miq të "KOHA"-s.Mjaft prej tyre shpenzojnë jo pak minuta aty.Janë klientë shqiptarë, por ndoshta edhe gjeneralë e ushtarë anglezë që hynë me armë për të çliruar përfundimisht Kosovën.Edhe të tjerë, vendas e të huaj janë miq të "KOHA"-s, tashmë.
Dhe ndërsa shikon këtë emër në ballinën e restorant-barit, mendja rreket tek burimi i saj, më saktë tek bashkëjetesa e saj me ditët plot dhimbje në ditët e tjera me shpresa të reja, por që ende mban të pathara lotët dhe gjakun e plagëve.Ajo, sidoqoftë jeton në të gjitha ditët e javës, muajit e vitit , si një dëshmitare e heshtur në zemër të Mbretërisë së Bashkuar, për t'i dëshmuar më tej edhe nesër historisë.
Nesër restorant-bari "KOHA", mund të transformohet, pronari i saj mund të krijojë më shumë vizion për biznesin e tij, por koha nga mori emrin ky restorant, do të jetë po ajo, e dhimbshme dhe prekshme, si koha që shumëzoi ecjen konfuze të këtij shekulli me hapat e një populli të gjakosur drejt lirisë.