NUK JETOHET VETËM NGA FAMA

Ahmeti: “Telex-i ka qenë ashtu sikurse ishte “Bjello dugme” te ata tjerët. Kemi mësuar shumë prej tyre, veçmas unë. Nga Bregoviçi kam marrë një “shkollë”, e cila sot e kësaj dite më ndihmon gjatë punës”.

Në një kohë kur kënga këndohej për tu kënduar dhe kur kënga ishte shumë më shumë se kënga na ishte një grup djelmoshash shkupjan të mbledhur nën emrin “TELEX” gjurmët e të cilëve edhe sot e kësaj dite akoma s’janë shlyer. Ishin një grup të rinjsh entuziastë, që mësonin në Gjimnazin “Zef Lush Marku” në Shkup, të cilët shumë shpejt do të pushtonin zemrat e të rinjve. Grupi përbëhej nga Seat Jakupi, solist dhe kompozitor, Enver Bunjaku bas kitarë, Ismet Shahini kitarë elektrike, Shpend Ahmeti daulle dhe Ylli Ismaili..
Që nga viti 1982 e këtej plotësisht mbretëronin në rok muzikën shqiptare që atëkohë mori hov si në Kosovë dhe gjetiu. Telex-at edituan vetëm një kasetë në produksion të RTP-së, kasetë kjo e cila u prit mjaft mirë dhe u shit në mbi 18 mijë kopje. “Telex” ishte i pranishëm në të gjitha top listat. Morrën pjesë në të gjitha rok manifestimet , kishin turne të përbashkëta me grupin sarajevas “Bjello Dugme”. Meloditë e tyre kudo këndoheshin me ëndje …
Më 1982/83 në valët e RTV të Prishtinës u zgjodhën grupi i vitit. Më vititn 1984 fituan mikrofonin e artë. Pasuan koncerte të shumta në Kosovë, Maqedoni dhe më gjërë.
Në vitin 1985 u editua kaseta e parë në produkcion të RTP e cila u shit në mbi 18 mijë kopje.
Kur pritej që të renditeshin albumet tjera, ndodhi që ky grup të “psuhonte”. Anëtarët e ishin shpërndarë në botën e jashtme për të “luftuar” për ekzistencë. Por duket se të gjithë shpresojnë në riaktivizimin e grupit. Së fundi janë duke përgatitur një album të ri, të cilin po e punojnë në Keln të Gjermanisë. Tani kanë kaluar 25 vjet nga ajo kohë. Brezi i ri ndoshta di më pak për grupin “Telex”, por brezi, që tani ka kaluar moshën e rinisë, e kujton me ëndje dhe ndjen keqardhje që, në këtë kohë kur “rokerat” mbijnë si kërpudha pas shiut, dhe kur toplistat mbushen me “këngë” sezonale, pak kush kujton se dikur ka ekzistuar një grup i quajtur “Telex”, se këngët e tyre, edhe sot e kësaj dite, nuk kanë humbur freskinë. Ndoshta dalja e albumit të ri sërish do të rikthejë bujshëm këtë grup, të cilët nuk dijnë asnjëherë që të zhgënjejnë publikun.

LOBI: Kush është Shpend Ahmeti alias ZOGU?
AHMETI: Ndonjëherë edhe unë pyes veten: kush jam?

LOBI: Pse Zogu? Ndonjëherë të quajnë mbreti?
AHMETI: Ha, ha…jo, jo…këtë emër “artistik” e fitova prej z.Serafim Fankos, regjisor shkodran që unë e çmoj shumë. Ai në shaka e lexoi emrin tim mbrapsht dhe i doli Ahmed Shpendi ose Zogu e kjo më pëlqeu, por megjithatë Zogu s’do të thotë asgjë tjetër përveç se: “i lirë si zogu”.

LOBI: Le të kthehemi te fillimi i karrierës. Si filluat që të merreni me muzikë?
AHMETI: Karriera! Ueh! Karrierë e madhe…si t’ia filloj… e gjith kjo “sëmundje” rreth muzikës filloi në shkollën fillore “Liria” në Shkup. Aty nisa të mësoj mandolinën, por brenda një jave më larguan nga orkestri se isha i “majtë”dhe ua prishja renditjen. Pastaj kalova në piano. Atëherë isha i dashuruar në një soliste të korit të shkollës dhe duke dashur të tregohem “ma frajer” se gjithë shkupjanët ekzekutoja me këmbë. Arsimtari i muzikës, Musa Piperku, u afrua dhe më fali një potpuri shuplakash. Me kaq mbaroi karriera ime si pianist …

LOBI: E pastaj?
AHMETI: Pastaj… për “baksuz”, gjatë viteve 70-të, doli grupi “Bjello Dugme”. Tek unë, si gjimnazist, sërisht u ndez pasioni për t’u marrë me muzikë… me Seatin krijuam një grup, e pastaj një tjetër. Nga dëshira e madhe arrita që me të vërtetë të mësohesha t’u bija daulleve. Kam ushtruar pak edhe në kitarë por disi, përherë, më pengonin telat, që ishin shumë afër njëri tjetrit dhe ishin shumë, gjashtë… Dy kitara kam thyer ndërsa të tretën ia kam falë kusheririt tim.

LOBI: E Telex-at?
AHMETI: Eh Telexi! Pas shumë peripecive arritëm që të regjistrojmë një këngë në studion e RTV Shkupit të atëhershëm. Kështu filloi gjithçka.

LOBI: Cili ka qenë roli juaj në “Telex”?
AHMETI: Kam qenë udhëheqësi i grupit. Përpilues i të gjitha teksteve. Me Seatin kemi bërë aranzhmanet dhe kuptohet se kam qenë strateg i punës së “Telexave”. Te grupet tjera strategjia e punës atëherë ishte diçka e panjohur.

LOBI: Çka nënkuptoni me strategji?
AHMETI: Të dish që në kohë të duhur, të bësh gjënë e vërtetë. Me “Telex”-in dy vjet me rradhë kam përgatitur planin për të depërtuar në Kosovë. E kam ditur se të tjerët do t’i zërë gjumi. E kam ditur gjithashtu se edhe në Shkup do të dyfishohej rejtingu i grupit. Është zakon: më parë të të çmojnë të tjerët, pastaj ata në shtëpi.

LOBI: …Dhe suksesi nuk mungoi?
AHMETI: Po shihni, ne ishim të përgatitur në çdo aspekt. Kishim këngë me standarde të larta. Kishim solistin i cili, me cilësitë që posedonte, dëshmoi se ishte ndër më të mirët edhe në Ex-YU-në e atëhershme. Këtë e kanë thënë edhe të tjerët dhe jo vetëm unë. Vetë emri “Telex” ishte i shkurtë, për ne shqiptarët jo i zakonshëm, kishim imixh, të rinj 21 vjeçar dhe dallonim nga të tjerët.

LOBI: Kush u kishte ndihmuar më shumë?
AHMETI: Kontaktet e para i kishim me Liljana Çavollin dhe Mehdi Bajrin, pastaj përkrahja na erdhi nga të gjitha anët, veçmas nga programi i dytë i radios… Mos t’i harroj edhe adhuruesit e “Telex”it, të cilët asnjëherë nuk na kthyen shpinën.

LOBI: Telexi dhe Bjello Dugme…
AHMETI: Ka qenë e pashmangshme. “Telex”-i ka qenë ashtu sikurse ishte “Bjello dugme” te ata tjerët. Kemi mësuar shumë prej tyre, veçmas unë. Nga Bregoviçi kam marrë një “shkollë”, e cila sot e kësaj dite më ndihmon gjatë punës.

LOBI: Pse pushuan Telex-at?
AHMETI: Pse... po vitin 1987 unë dhe Seati ishim në shërbim ushtarak në APJ-në e atëhershme. Kur u kthyem ishim të detyruar të luftonim për ekzistencë. Shihni nuk jetohet vetëm nga popullariteti…

LOBI: Ku janë sot “telex”-at?
AHMETI: Seat Jakupi është në Gjermani ku jeton dhe punon, është i martuar dhe ka dy vajza. Enver Bunjaku punon në NEUSCHATEL të Zvicrës, Ismet Shahini punon në Shkup në studion e tij private “Roma Recording”, ndërsa unë punoj si astistent në departamentin për zhvillimin e mediave në Maqedoni, pranë OSBE-së në Shkup.

LOBI: Cilët janë planet për të ardhmen?
AHMETI: Së pari, desha që t’Ju dëshiroj punë të mbarë të gjithëve në redaksinë tuaj. Kemi pasur dhe kemi nevojë për një revistë të tillë...
Nga “Telex”- tani kemi mbetur vetëm dy: unë dhe Seati. Jemi duke realizuar një album, i cili sigurisht do të del kah pranvera e vitit 2004. Dy këngë të këtij albumi i kemi inçizuar për të përkujtuar 25 vjetorin e ekzistimit të grupit.