Intervistë me Kledi Kadiun

Balerin shqiptar i famshëm në Itali: një djalë i jashtëzakonshëm, që nderon vendin e tij.

Interviste me Kledi Kadiun, balerini i parë i emisionit "Buona Domenica", dhenë të përjavshmes italiane "Chi". Jeta e 28 vjeçarit nga Tirana, i cili u largua nga Shqipëria si refugjat dhe tani është një yll. "Në komunizëm, kur isha fëmi jetoja me frikë. Erdha në Bari me një anije të dëshpëruarish. Tani po jetoj një ëndërr".

Herë pas herë ëndrrat realizohen. Dhe ky është rasti i balerinit të parë të "Buona Domenica" Kledi Kadiu, 28 vjeë nga Tirana, i cili ka realizuar përtej çdo pritshmërie ëndrrën e tij italiane. Sot Kledi është artisti shqiptar më i famshëm në Itali, por dhjetë vjet më parë ai ishte një prej shumë emigrantëve, të cilët u larguan nga Shqipëria duke kaluar përmes Kanalit të Otrantos, me shpresën e një jete më të mirë. Një fizik i hekurt, i arritur falë ushtrimeve të ushtruara për vite të tëra, fytyrë e bukur, sy të vendosur, por të veshur nga një vello trishtimi. Sot e shohim Kledin të kërcejë në "Buona Domenica", "C'e posta per te", "Saranno famosi", "Uomini e donne"; ka realizuar kalendarin e të permuajshmes "Max" dhe ka me mijra fansa në të gjithë Italinë, por sa rrugë ka bërë për të arritur dritat e suksesit. Jeta e tij, në një farë mënyre, është e ngjashme me atë të djalit të vogël të filmit "Billi Eliot", një talent në kërcim, i cili kur rritet bëhët një yll. Por ndryshe nga Billi, i cili duhet të përballet me një familje, që nuk beson tek ai, Kledit fëmijë i është dashur të jetojë me regjimin komunist shqiptar. Një dorë hekuri e vendosur nga Enver Hoxha, diktatori shqiptar, që vdiq në vitin 1985, pasi drejtoi vendin për 40 vjet. Në shkollat shqiptare parashikoheshin dhe ndëshkimet trupore, mundësia për të udhëtuar jashtë vendit pothujase nuk ekzistonte fare (me perjashtim të sportisteve) dhe Hoxhës nuk i pëlqente as që shqiptarët të flisnin shumë mes tyre. Përmes Sigurimit, policia sekrete shqiptare e kontrollonte popullsinë, ashtu sic bente në Rumani, Caushesku me Securitare. Askush nuk ishte i sigurtë, madje edhe ushtarakët, spiunoheshin vazhdimisht. Në fillim të viteve '90 regjimi shqiptar u përfshi nga vala e rënies së regjimeve komuniste europiane. Kështu nisi procesi i demokratizimit dhe shumë të rinj si Kledi, të rritur në një botë pa shumë liri, të dominuar nga frika dhe nga dyshimi, po konkretizohej mundësia për të patur një jetë të re. Kledi është nga ata, që ia doli mbanë, me ndershmëri e sakrificë: një djalë i jashtëzakonshëm, që nderon vendin e tij.

Cila është gjëja e parë që kujtoni nga fëmirija juaj në Shqipëri?
"Frika. Frika ishte pjesë e jetës së përditshme dhe na ka shoqëruar derisa u përmbys regjimi. Kishe frikë për të shprehur opinionin tënd, kishe frikë nga njerëzit e qeverisë, të cilët na vëzhgonin në çdo moment. Edhe mes të njohurve ishte dyshimi dhe mund t'u besojë shumë pak njerëzve. Unë përshembull, që kam lindur në 7 prill, datë e okupimit të Shqipërisë nga Italia, nuk mund ta festojë ditëlindjen as në shtepinë time. Na mesonin se ajo ishte një datë ogurzezë: dita e mundjes. Unë festoja një ditë përpara ose një ditë më pas. Është një periudhë e jetës sime, të cilën zor se do ta harroj. Disa ndjenja të tmerrshme do ti mbaj përjetë me vete. Vetëm tani po e kuptoj se çfarë kam kaluar kur isha i vogël. Në fakt, kur isha fëmijë mendoja se kështu ishte e gjithë bota dhe nuk mund ta imagjinoja se mund të ekzistonte një botë e lirë si e juaja. Pastaj në shtëpi erdhi televizioni dhe bashkë me te erdhën dhe ëndrrat, shihja programet e "Canale 5" dhe shpresoja që një ditë ta prekja me dorë atë botë. Ishte e ndalur, por rrezikonim. Gjyshi im Xhavit, i cili vdiq në 1997, ishte shumë apasionuar pas Bruno Vespes. Më fliste gjithnjë për Italinë, pasi në Torino, ku kishte studiuar dhe kishte bërë ushtrinë kishte shumë miq. Gjyshi u përndoq dhe u kontrollua për rreth gjashtë vjet. Në mëngjes dhe në darkë ai shkonte në komisariatin e Minsitrisë së Brendshme, i shoqeruar gjithnjë nga roje të veshur si civilë, një lloj lirie me kusht për t'iu përgjigjur një lloj "apeli" të veçantë".

Përveç frikës ishte dhe një jetë e mbushur me sakrifica?
"Shteti shqiptar bënte çmos ti jepte një profesion të gjithë banorëve, por të gjitha shkollat ishin shumë të forta. Fillonte që në të gdhirë me ushtrime gjimnastikore të detyrueshme. Pastaj vijonin mësimet normale dhe një vëmendje e veçantë i kushtohej studimit të marksizmit. Një lëndë shumë e rëndësishme dhe nëse nuk merrje nota të mira, atëherë ishe në telashe. Kujtoj që shpesh ndëshkoheshim me rrahje në trup. Nëse iu vinte për mbarë përdorinin edhe shkopin. Gjithsesi sot falënderoj pikërisht rreptësinë e mësuesve të kërcimit, si balerin jam ndjerë shumë i pregatitur, pikërisht pasi kam ndjekur një regjim studimi shumë të rreptë. Ndjehem i fortë dhe i gatshëm për të përballuar ëçfarëdolloj sfide".

Si lindi pasioni për kërcimin?
"Në fillim më shtynë prindërit e mi, babai Fisnik që është inxhinier dhe mamaja ime Lindita, që është farmaciste. Unë jam fëmija i parë dhe kam një motër, Ada e cila është 24 vjeçe dhe studion për ekonomik në Univesritetin e Frankfurtit, ku dhe ka fituar një bursë studimi. Po thoja, që kur isha fëmijë më shtynë prindërit e mi, veëanërisht mamaja ime, për të hyrë në Akadaminë kombëtare të baletit. Pastaj, pasioni i rrit dita ditës. Mësimet zgjasnin shtatë ditë në shtatë, festat ishin të pakëta: Viti i Ri, Një maji dhe kaq, as ditëlindjen time, siç e thasë pak më parë nuk mund ta festoja".

Dhe një ditë me të rënë regjimi, u larguat.
"Në '91-shin, në moshën 18 vjeçare nuk e kisha përfunduar ende Akademinë. Gjendesha në plazhin e Durrësit me miqtë e mi. Ishte një vendim i marrë papritmas: "Nisemi shkojmë në Itali", thashë. Kështu hipën në anijen e shpresës. Ishim me mijra. Njerzit niseshin vetëm me pak gjëra dhe një pjesë prej tyre qëndronte në kuvertën e anijes. Kishte gra shtatëzëna që humben fëmijen nga kushtet tejet të vështira, të sëmurë fëmijë që ankoheshin. Udhëtimi zgjati 36 orë të gjata dhe gjatë rrugës mendoja për gjithë jetën time, që kalonte para syve si copa filmi të shkurtra. Kisha etje, uri dhe isha konfuz. Në hyrje të portit disa u hodhën në det dhe atëherë anijet ushtarake italiane e lanë të futej anijen tonë. Me të mbërritur në Bari na çuan në një stadium, i cili mbikqyrej nga helikopterë, morali ishte i ulët, ishte një qetësi irreale dhe dukej se rreth e përqark mbretëronte vdekja. Nuk ishte skena që kisha imagjinuar. Brenda pak ditësh u riatdhesuam. Në Shqipëri rinisa studimet dhe mbarova Akademinë, menjeherë vajta në Teatrin e Operas dhe Baletit si solist i trupes së kërcimit".

Po ëndrra italiane?
"Një ditë erdhi një kompani e Mantovës për disa prova. Me përzgjodhen dhe u ktheva në Itali, kësaj herë për të kërcyer. Jam shfaqur në shumë teatro italiane, duke punuar fort. I jam mirënjohës Korrado Batit, menazher i një kompanie në Rexho Emilia , i cili më ka ndihmuar shumë. Por mbi të gjitha i detyrohem shumë Maria De Filipit dhe Mauricio Kostancos, të cilët ishin të parët që më dhanë mundësinë për të punuar në televizion dhe vazhdojnë të më japin çdo ditë këshilla të vlefshme për karrierën dhe për punën. Unë kam lindur dhe jam rritur tek "Buona Domenica" dhe Kostanco ka qenë për mua si një baba dhe me Marian kemi një marrëdhënie të mirë miqësie, e cila shkon përtej punës, e cila gjithashtu është shumë speciale. Flasim shumë me njeri- tjetrin dhe i jap ndonjë këshillë përsa i përket kërcimit".

Keni qenë ndonjëherë viktimë e paragjykimit?
"Shumë herë. Në fillimi kisha vështirsi për të gjetur një shtëpi dhe kanë qenë te shumtë ata që ma kane përplasur derën në fytyrë. Tani është ndryshe. Jam i famshëm, por nuk i mbaj mëri atyre që më kanë trajtuar keq. Njerëzit e këqij janë në të gjithë botën. Sigurisht jam krenar që me punën time të jap një imazh pozitiv të Shqipërisë".

Në Itali keni gjetur dashurinë?
"Tani jam singëll. Kam qenë i lidhur për tre vjet me Daniela Bello, ish leterza e "Passaparola". Me Danielen jam ndjerë shumë mirë dhe kemi kaluar shumë momente të bukura, përshembull një udhëtim në një fshat turistik në Santo Domingo. Me kohën puna na ndau. E vetmja mënyrë për të folur ishte telefoni. Shumë pak, dhe atëherë mori fund. Nuk më kishte ndodhur ndonjëherë të mbetesha mik me ndonjë ishin tim, por me Danielen është ndryshe".

Projektet?
"Tani kam blerë një shtëpi në Romë dhe në të ardhmen do të doja të kisha një familje me shumë fëmijë. Pastaj unë vij nga një familje tradicionale me vlera të forta".